แม่รักลูกนะ

พ่อก็รักลูก

แม่รักพ่อด้วย

พ่อก็รักแม่

เรารักกันแล้วก็รักลูก

แล้วลูกล่ะ…จะรักพ่อกับแม่มั้ยนะ?

chords used:
B   (799877)
B/B (699877)
G#m (466444)
F#  (244322)
E   (022100)
Em  (022000)

B        B/B        G#m        F#
you think i’d leave your side baby
E                                    F#
you know me better than that
B                B/B                                            G#m
F#
you think i’d leave you down when you’re down on your knees
E                F#m
i wouldn’t do that
B      B/B              G#m            F#        E        F#
i’ll tell you you’re right when you want    ha ah ah ah ah ah
B        B/B    G#m            F#            E        F#
and if only you could see into me

G#m       F#
oh when you’re cold
          E
i’ll be there
         Em
hold you tight to me

( like the 1. verse)
when you’re on the outside baby and you can`t get in
i will show you you’re so much better than you know
when you’re lost and you’re alone and you cant get back again
i will find you darling and i will bring you home

E                        F#
and if you want to cry
                    B    B/B  G#m    F#
i am here to dry your eyes
           E
and in no time
           Em
you’ll be fine

(and so on and on)
you think i’d leave your side baby
you know me better than that
you think id leave you down when you’re down on your knees
i wouldn’t do that
i’ll tell you you’re right when you want
and if only you could see into me
ha ah ah ah ah ah

oh when you’re cold
i’ll be there
hold you tight to me
when you’re low
i’ll be there
by your side baby

oh when you’re cold
i’ll be there
hold you tight to me
oh when you’re low
i’ll be there
by your side

ฉันชอบทำกับข้าว ยิ่งถ้ามีคนช่วยกินยิ่งชอบ ความจริงอาจจะแค่อยากโชว์ เพราะถ้าอยู่คนเดียวก็มักจะขี้เกียจ แต่ถ้ามีเพื่อนมาบ้าน หรือแฟนมาหา ก็จะคึกสุดขีด ตั้งใจทำอาหารอย่างเต็มที่

สไตล์การทำกับข้าวของฉัน พูดได้เต็มปากว่า เป็น สไตล์มั่ว คือมั่วจากสัญชาตญาณของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นรสชาติ หรือส่วนผสม ทั้งนี้ทั้งนั้น ก็ยังตั้งอยู่บนพื้นฐานอาหารมาตรฐานนะจ๊ะ ไม่ใช่ว่าคิดสูตรบ้าๆ บอๆ มาทำกินเรื่อยเปื่อย

ผลของการทำอาหารสไตล์มั่ว ก็คือ รสชาติจะไม่คงที่ บางทีอร่อยมาก บางทีอร่อยน้อย บางทีก็ถ่อยไปเลย

แต่ฉันก็ชอบกินอาหารที่ตัวเองทำมาก เพราะเหตุผลง่ายๆ–มันประกอบด้วยวัตถุดิบที่ฉันอยากกิน ในรสชาติที่ฉันอยากกิน

ในขณะเดียวกันก็ชอบให้คนที่ฉันชอบ ชอบอาหารที่ฉันทำ กินแล้วก็อยากให้ชม กินจนหมดจาน ขอเติมใหม่ (หรือแอบเอาไปบอกต่อ)

เมนูเด็ดที่ฉันภูมิใจ คือ: มาม่าผัด, ต้มซุปมักกะโรนี, แกงจืด, ผัดผัก :P  อาหารง่ายๆ นี่เอง

……………

ทุกวันนี้ ลำพังสองแม่ลูก เรามักจะเหนื่อยจากงานจนต้องพึ่งกับข้าวนอกบ้านอยู่เสมอ นานๆ ครั้ง แม่จะลุกมาแกงหม้อใหญ่ แบบกินไปทั้งอาทิตย์ ทั้งที่ความจริงแล้ว แม่เป็นคนชอบทำกับข้าวมาก (และอร่อยมากด้วย) สืบทอดสูตรอร่อยมาจากคุณยายซึ่งเป็นคนอยุธยา และได้สูตรอร่อยทางใต้มาเสริม (เพราะพ่อฉันเป็นคนสุราษฎร์) แม่ก็เลยเชี่ยวชาญทั้งแกงใต้และแกงอยุธยาไปโดยปริยาย

เทียบเรื่องฝีมือแล้ว ฉันยังห่างชั้นจากแม่และยายนัก นึกแล้วเสียดายที่สูตรอร่อยๆ ของครอบครัวกำลังจะหายไปเรื่อยๆ ที่คนรุ่นฉันนี่เอง กำลังคิดว่าจะทำรวมเล่มสูตรอร่อยฝีมือแม่ไว้สักที (พูดจริงๆ) แต่ตอนนี้ยังไม่ขยันพอ

……………

ตั้งแต่คุณตามาอยู่ด้วย บ้านเราก็ทำกับข้าวเองทุกวัน เพราะต้องเตรียมอาหารสดใหม่ไว้ให้คุณตากินครบ 3 มื้อ ถ้าแม่มีเวลาก็จะทำไว้ให้ แต่ช่วงหลังๆ แม่งานยุ่งมาก และบางทีต้องไปต่างจังหวัด

หน้าที่ทำอาหารก็ตกเป็นของฉันอย่างเต็มตัว หึหึหึ

ฉันได้มีโอกาสฝึกปรือสูตรอาหาร สไตล์มั่ว ของตัวเองแทบทุกวัน

และคนที่ได้กินอาหารสูตรนี้ไปเต็มๆ ก็จะเป็นใครไปไม่ได้–นอกจาก…คุณตา ฮ่าๆๆๆๆๆ

……………

บ่ายวันเสาร์วันหนึ่ง มีกุนเชียงทอดเหลือจากข้าวต้มมื้อเช้า เปิดตู้เจอผักที่เหลืออยู่ในตู้เย็น เป็นเห็ดสามชนิด มะเขือเทศ

เที่ยงนี้ทำข้าวผัดกุนเชียงดีก่า!

เริ่มจาก หยิบกุนเชียงออกมาดู
จกกิน 1 ชิ้น เตรียมหั่นให้ชิ้นเล็กลง

เปิดทีวีดูไปด้วย
ซีรีส์โปรดเรื่อง Bones กำลังฉายพอดี

หันไปดูคุณตาที่เตียง เช็คความเรียบร้อย
โอเคผ่าน! กำลังหลับอยู่อย่างเมามัน

หันไปเช็คแมว
อืม ไม่ขี้ไม่เยี่ยว ผ่าน!

ส่วนผสมก่อนลงกระทะ

เน้นกระเทียมเพราะชอบมาก
คราวนี้ลองหั่นแบบแว่นๆ ไม่ได้ทุบ

เริ่มต้นจาก เจียวกระเทียม และใส่เห็ดลงไปผัดก่อน
หอมมาก ปรุงรสนิดหน่อย

พอได้ที่ ก็ใส่ข้าว ปรุงรสแบบที่ชอบ
สักพักก็ใส่ไข่ พยายามระวังไม่ให้ไข่เละมาก

พอคลุกเคล้าไปมาจนคิดว่าเหมาะสม
ก็ตักใส่จานให้สวยงาม

พอทำเสร็จก็เอาไปตั้งโต๊ะ เตรียมเรียกคุณตามากิน
ตอนปรุงไม่ค่อยได้ชิม เพราะข้าวมันแฉะนิดหน่อยด้วยน้ำจากผัก ทำให้การคลุกมันหนืด ไม่คล่องตัว จึงต้องมั่วปรุงเอาตามสัญชาตญาณ หน้าตาออกมาไม่ดีเท่าไหร่ ฮ่ะๆ

ผลออกมา เมื่อถึงเวลากิน…
อร่อยง่ะ T_T

ช่วงนี้ทำงานประจำแล้ว ตื่นเช้าหกโมงอย่างฝืนทนทุกวัน เลิกงานพอกลับถึงบ้านก็ง่วงนอนอย่างง่ายดาย (ส่งผลให้ไม่ได้ดูทีวี เล่นคอม หรือบางทีก็ไม่ได้อาบน้ำ -_-!) หวังว่าร่างกายจะปรับตัวได้เร็วๆ และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปกับวงจรแบบนี้ให้ได้

ย้อนกลับไปช่วงที่ว่างงาน (อยู่ประมาณ 2 เดือน) ถึงจะดูเหมือนมีเวลาว่างมาก แต่ก็ไม่สามารถใช้เวลาได้อย่างอิสระเต็มที่อย่างที่หลายคนคิดนะ เพราะมีภารกิจสำคัญต้องดูแลคุณตา ที่มาอยู่ด้วยกันที่บ้านได้พักใหญ่แล้ว

คุณตาบวชเป็นพระที่อยุธยามาหลายสิบปี สุขภาพแข็งแรงดีมาตลอด ไม่เคยล้มหมอนนอนเสื่อ แล้ววันหนึ่ง (ราวๆ ต้นปี) จู่ๆ ท่านก็เกิดโคม่าคากุฏิ พาส่งโรงพยาบาลกันแทบไม่ทัน ด้วยปัญหาเกี่ยวกับทางเดินหายใจ

พอออกจากโรงพยาบาลได้ หลวงตาก็กลายเป็นคุณตา แถมเป็นคุณตาที่หลงๆ ลืมๆ ประสาคนอายุ 90 เดินไปไหนเองไม่ได้ต้องคอยประคองอย่างระวัง พ่วงด้วยสายปัสสาวะที่ตามมาเพราะระบบฉี่ยังไม่ปกติ

ลืมภาพหลวงตาผู้แข็งแรง ความจำดี อดีตทหารผ่านศึก (สงครามโลก) คนนั้นไปได้เลย

แม่รับคุณตามาอยู่บ้าน ด้วยความเหมาะสมที่สุดในบรรดาพี่น้อง บ้านเรามีคุณตาเป็นสมาชิกใหม่นับแต่นั้น

การดูแลคุณตา ดูเหมือนจะง่าย แต่ยากไม่ใช่เล่น ด้วยความที่มีอาการหลงแบบคนแก่ ข้อมูลความจำบางอย่างเริ่มเสื่อม และชอบอินอยู่กับข้อมูลความจำที่ฝังใจของตัวเอง ซึ่ง…สิ่งเหล่านี้จะไม่มีปัญหาเลย ถ้าไม่ไปรวมกับความดื้อที่เป็นนิสัยส่วนตัวของคุณตา พูดง่ายๆ คือ เหมือนเรากำลังดูแลคนแก่ที่กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง โดยที่เราจะดุ หรือปฏิบัติต่อเขาแบบเด็กๆ ไม่ได้ ดื้อมาก็ต้องทน และหาวิธีการจัดการอย่างละมุนละม่อมที่สุด (คุณยายแฟนคุณตา ก่อนจะเสียก็มีอาการหลงเหมือนกัน แต่หลงแบบน่ารัก ไม่ดื้อ ดูแลง่าย กินอิ่มนอนหลับ และอารมณ์ดี)

แม่อดทน ปรนนิบัติดูแลคุณตาดีมาก แม้ว่าตัวเองก็ต้องตื่นแต่เช้าไปทำงาน และกลับมาอย่างอ่อนเพลียทุกวัน แม่บอกว่าอยากใช้เวลาที่ยังเหลืออยู่ดูแลคุณตาให้เต็มที่ ”เขาคงอยู่ได้ไม่นานหรอก อยากตอบแทนบุญคุณให้เต็มที่ก่อนจะไม่ได้ทำ” ดังนั้น แม่จะดีใจเสมอ ถ้าเปิดแพมเพิร์สคุณตาออกมาแล้วเจอก้อนเหม็นๆ ได้เช็ดก้นทำความสะอาด และเปลี่ยนแพมเพิร์สอันใหม่ ได้เทฉี่ที่ต่อจากท่อปัสสาวะทิ้งให้เกลี้ยงเกลา เช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างฟันปลอม ฯลฯ แม่ทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ด้วยความตั้งใจจริงๆ ไม่เคยเกี่ยงงอน 

ช่วงที่แม่ไปทำงาน เรารับช่วงดูแลคุณตา ภารกิจนี้มีเพื่อนหลายคนสงสัย เวลาชวนไปไหน แล้วไปไม่ได้ บอกว่าต้องดูแลคุณตา ไอ้เติ้ลมันดูแลคุณตาของมันยังไงวะ? ก็อย่างนี้ไง…

เริ่มจาก เตรียมอาหารเช้าเสร็จ ก็ไปพาลงมาจากเตียง จูงมาที่โต๊ะกินข้าว ดูแลจนกินข้าวหมด หาขนม และน้ำให้กิน ต้องกินน้ำเยอะๆ เพราะไม่งั้นฉี่จะข้น ต้องน้ำอุ่นเท่านั้นด้วยนะ ไม่งั้นคุณตาไม่กิน เสร็จแล้วก็พากลับไปพักผ่อนบนเตียง

ทำเช่นนี้ทั้งกลางวัน และเย็น เหมือนจะง่าย ๆ และไม่มีอะไร แต่ในระหว่างวัน คุณตามักจะถามโน่นนี่ด้วยความกังวล ส่วนมากเป็นเรื่องซ้ำๆ เช่น

• นาฬิกาอยู่ไหน? — อยู่ทีแขนไงคุณตา
• แบงค์ร้อยในกระเป๋าหาย? — คุณตาเอาไปใส่ในถุงเองไงคะ
• แว่นตาหายไปไหน? — เอ่อ หาไม่เจอค่ะคุณตา อ้าว นั่น แอบใส่เข้าไปในแพมเพิร์สนี่นา

แล้วเวลาคุณตาปวดฉี่ ก็มักจะโวยวาย ร้องโอยๆ และจะลงเดินไปห้องน้ำเอง เราก็ต้องเข้าไปห้าม และพูดซ้ำๆ ว่า ฉี่เลยๆๆ คุณตา ต่อท่อไว้แล้ว ลุกเดินเองไม่ได้นะ เดี๋ยวล้ม พร้อมกับต้องลุ้นให้ฉี่ไหลออกมาให้ได้ แล้วก็ต้องหลอกล่อด้วยการบอกว่า “แหม สบายเลยเนอะคุณตา อิจฉาจริงๆ ไม่ต้องเดินไปเข้าห้องน้ำให้เมื่อย”

เรื่องฉี่ๆ นี้จะเกิดอยู่หลายครั้งในแต่ละวัน ส่วนเรื่องอึๆ จะเกิดประมาณวันละครั้ง น่าสงสารคุณตาเหมือนกัน ที่ยังไม่ชินกับการปวดถ่ายโดยไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำตามปกติ

ถ้าเผลอเมื่อไหร่…คุณตาจะชอบลุกเดินจากเตียง ซึ่งการเดินได้มันก็ดีอยู่ แต่พวกเรากลัวกันว่า ถ้าไม่มีใครอยู่แล้วเกิดล้มขึ้นมา จะยุ่งกันใหญ่ ฉะนั้น พอเห็นว่าจะลุกลงมา ก็ต้องรีบห้ามทันที

ถ้าเผลอเมื่อไหร่…คุณตาจะชอบหยิบข้าวของมาเล่น ซึ่งการเล่นได้มันก็ดีอยู่ แต่เล่นแล้วของมักจะพังน่ะสิคุณตา

ถ้าเผลอเมื่อไหร่…คุณตาจะชอบหยิบแว่นมาใส่ ซึ่งการใส่แว่นได้มันก็ดีอยู่ แต่ตาจ๋า…ใส่แว่นพร้อมกัน 3 อันแล้วจะมองเห็นยางงาย

ถ้าเผลอเมื่อไหร่…คุณตาจะชอบหยิบเงินมานับ ซึ่งการนับเงินได้มันก็ดีอยู่ แต่ตาชอบบอกว่าเงินหายทั้งๆ ที่นอนทับอยู่น่ะสิ

ถ้าเผลอเมื่อไหร่…คุณตาก็จะชวนคุย ถามโน่นนี่ มีปัญหา หา หา ซึ่งเราก็เต็มใจที่จะดูแลอยู่หรอก แต่คุณตาขา…นี่มันปาเข้าไปตีสามแล้วจ้า

…

อิอิอิ ทั้งหมดนี้ คือการดูแลคุณตาคร่าวๆ ในแต่ะละวัน ที่ทำให้ช่วงว่างงาน ไม่สามารถออกไปไหนต่อไหนได้ตามอำเภอใจ ยิ่งช่วงที่อินเตอร์เน็ตใช้ไม่ได้ เคเบิ้ลทีวีมีปัญหา มันเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอกยังไงยังงั้น แต่ไม่ได้ทุกข์ใจอะไรหนักหนานะ เพราะเรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อย (อกหักหนักกว่าเยอะ ฮ่าๆ)

สุดท้ายนี้ ขอออกตัวไว้ก่อนว่า ที่เม้าคุณตามาทั้งหมด เต็มไปด้วยความเคารพ และเต็มใจจะดูแลคุณตาอยู่เสมอ

เรื่องของคุณตาทำให้เราย้อนกลับมาดูตัวเองในหลายๆ เรื่อง ทั้งเรื่องความกตัญญู เรื่องการดูแลสุขภาพของตัวเอง เรื่องความหมายและความทรงจำในชีวิต ฯลฯ

วันหน้าเราอาจได้เป็นคุณย่า หรือคุณยายของใคร

ถ้ามีชีวิตไปจนถึงวันพรุ่งนี้ได้นะ.

เจอที่กำแพง ตั้งแต่ตอนออกกองเอ็มวี bossablossom#2 ที่สถานีรถไฟธนบุรี ขอมอบให้บุคคลและสัตว์ที่เกี่ยวข้องกับ blog วันนี้ทั้งหมด  :)

เกือบลืมอีกหนึ่งภารกิจประจำวัน ให้อาหารแมวพิการที่บ้าน ชื่อ ”มดแดง” ทายซิว่าชื่อนี้มาจากไหน? และมันคือตัวผู้หรือตัวเมีย? ตอบถูกเดี๋ยวเลี้ยงเหล้า  :P

ปล. คิดถึงแฟนจัง

หายไปนาน แต่ไม่ได้หายไปไหน นั่งๆ นอนๆ อยู่บ้าน และไปสถานที่คุ้นเคยไม่กี่แห่ง

โดยที่ไม่มีอินเตอร์เน็ตใช้

มีเรื่องราวเกิดขึ้นเยอะแยะ เรื่องหลักๆ คงเป็นคุณตาเข้าโรง’บาล (และกลับมาอยู่บ้านเรียบร้อยแล้ว)

เรื่องรองลงมาก็คงเป็นเรื่องงานของข้าพเจ้าเอง…

หลังจากคิดว่าจะเอาดีทางเป็นฟรีแลนซ์ ทำงานอิสระ
แต่ด้วยระเบียบวินัยของตัวเอง และแรงกดดันจากแม่ ทำให้ได้ข้อสรุปว่าคงยังไม่พร้อมในตอนนี้

ฉะนั้น…

แถ่น แทน แท้น…

อะแฮ่ม…

แค่กๆๆ…

พรุ่งนี้ เติ้ลจะไปเริ่มงานประจำแล้วจ้า

(เดี๋ยวกลับมาเล่าให้ฟังอีกทีค่ะ ไม่ได้พิมพ์นาน ตอนนี้ชักเมื่อยมือแล้วล่ะ)

‘ดวงจันทร์บนหลังคา’

before… 

after…

อะไรหายไป!!??

i like …
–the way you dance with your shirt
–the way you speak with tv, birds & dogs
–the way you touch your car
–the way you sing for me
–the way you scratch my hands
–when you sleep on my lap & look at me
–when you took off my shoes
–when you ride me home
–when you listen to your favorite songs
–when we sit in a silent

Q_Q

เจอนานแล้ว จนจำไม่ได้ว่ารถเมล์สายอะไร ถ่ายตอนกำลังจะลงรถ
จริงๆ แล้วตอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายก็อันตรายเหมือนกันนิ อิอิ

- ดื่มน้ำ วันละ 20 แก้ว (อาจแบ่งดังนี้: ตื่นนอน 3 แก้ว ช่วงเช้า 3 แก้ว กลางวัน 3 แก้ว บ่าย 3 แก้ว เย็น 3 แก้ว ก่อนนอน 5 แก้ว)

- พักผ่อนให้เพียงพอ และถูกอนามัย เช่น นอนหัวค่ำ ตื่นเช้า หลับให้ได้วันละ 10 ชั่วโมง

- ออกกำลังกายทุกวัน (สิ่งที่น่าจะทำได้แน่ๆ คือ จ๊อกกิ้งตอนเย็นรอบหมู่บ้าน, กายบริหารด้วยตัวเอง / สิ่งที่อยากจะทำให้ได้ คือ เรียนโยคะ, เต้นแอโรบิคหมู่, เรียนเต้นเบรคดานซ์, ตีแบด, วิ่งที่สวนสาธารณะสวยๆ)

- DETOX! ด้วยวิธีการใดวิธีการหนึ่ง จะด้วยตัวเองหรือไปที่ร้านก็ได้

- ขัดผิว นวดหน้า ทำเล็บ หาหมอสิว เสริมสวยครบสูตร และทำให้เป็นประจำทุกวีคนับจากนี้

- สรุปหัวข้อสารนิพนธ์ และส่งบทที่ 1 ภายในวันศุกร์ที่ 11 นี้

- คิดแบบเสื้อยืดให้เสร็จภายในวีคหน้า หาร้านตัด + นัดป๊อด

- สตาร์ตโปรเจ็คท์ทำเว็บ เริ่มต้น snap ภาพ และสะสมข้อมูล

- จดบันทึกทุกวัน วาดรูปทุกวัน ซ้อมดนตรีทุกวัน

- ทำตารางเวลาในแต่ละวัน ลำดับความสำคัญ มีวินัย อย่าใจอ่อนกับความรัก!

–พอก่อนแค่นี้–

ถ้าทำข้อปฏิบัติที่ว่ามานี้ให้สำเร็จได้ ชีวิตหลังออกจากงานน่าจะมีแต่เรื่องดีๆ
ให้รางวัลกับตัวเอง จะได้มีพลังไปทำเรื่องดีๆ ให้คนที่เจ้ารักต่ออีกทีนะเติ้ล โอทส์!

 เดี๋ยวมาเล่าให้ฟัง…be right back!

<click to view full size>

โดนหมด

เติ้ลเอ๊ย…

เมื่อวันจันทร์ไปงานเปิดตัวมิวสิควิดีโอโปรเจ็กต์ของพี่เพชร โอสถานุเคราะห์มา
เพลงเดิ้นมาก เอ็มวีก็จ๊าบบบบบสุดๆ ล้ำหน้าใครต่อใครไปหลายขุม แม้จะเพิ่งกลับเข้าวงการเพลงมาอีกครั้ง

เท่าที่ดู 4 เพลงในคืนนั้น งานที่ชอบที่สุด ตกเป็นของ คุณผู้กำกับฟ้าทะลายโจร (อย่างไม่น่าเชื่อ เพราะไม่ได้อินกับงานหนังของเค้ามาก) คงเพราะเพลงมันเหงาๆ แล้วเค้าเล่าได้เชิดชูความเหงาของเพลงอย่างยิ่ง มีความเชย คลาสสิค เรียบง่าย แต่ไม่น้ำเน่า ดูแล้วรู้สึกว่าทั้งเพลงและภาพเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน จนงงว่าเพลงมันดีเลยทำให้ภาพมันเด่น หรือเพราะภาพมันเด่นเลยทำให้รู้สึกว่าเพลงดีวะนี่ -_-! งานที่ชอบถัดมาก็ตกเป็นของพี่โลเลตามฟอร์ม เพราะชอบงานพี่เค้าอยู่แล้ว และรู้สึกว่าภาพที่เห็นมันเหมาะเจาะกับเพลงของคุณเพชรดี

จากนั้นไม่นาน ก็ได้ไปอ่านเจอ บทสัมภาษณ์อันหนึ่ง โดยบังเอิญ เกี่ยวกับอัลบั้ม remix compilation รวมเพลงที่เป็นผลงานของโยโกะ โอโนะ (ซึ่งบางเพลงก็แต่งร่วมกับจอห์น เลนน่อนด้วย) นำมารีมิกซ์ และ คัฟเวอร์โดยศิลปินอินดี้รุ่นใหม่มากฝีมือ ชื่อชุดว่า  Yes, I’m a Witch

quotes จากบทสัมภาษณ์โยโกะ:
“…I think indie is going to bring back the spirit in music. There was a time when it was all about accommodating the music business, the music was getting tasteless, but now, the spirit is back. It’s a very difficult time with the social climate today, difficult and heavy, and so, you know, we’re thinking: OK, we need to bring back the spirit. It’s great. “

“No, I’m not afraid of technology. If you’re talking about the fact that the music world is going down the drain because of the iPod, the internet, downloads and all that… I think there is a big difference between the music business and music. And my relationship is to music, not music business. I think the business will keep changing but music won’t. Music will be there.”

“…I’m an indie music fan and I’m learning.”

แอบกรี๊ดทั้งคู่ในรสนิยมทางดนตรีที่เปิดกว้าง ไม่ตกยุคสมัย เท่แต่กินได้ และแบ่งปันกับคนร่วมสมัยได้จริงๆ (แม้เราจะไม่ค่อยชอบเสียงของพี่เพชรในบางเพลง และไม่ชอบความเซ้วจัดของโยโกะในบางเรื่อง)

_|-|0  

ปิดท้ายด้วยไอค่อนเนิร์ดๆ ที่ได้มาจากการ์ตูนเรื่อง ‘แชทรักหนุ่มรถไฟ’ ที่เพิ่งอ่านจบไป 3 เล่มจบ (ตัวพระเอกจะใช้ไอค่อนนี้ ตอนแชทกับเพื่อนๆ ในห้องหนุ่มโสด แทนอาการท้อแท้สิ้นหวัง ซึ่งก็คือตลอดเวลา เพราะปมด้อยในความ otaku ของตัวเอง แต่เราว่ามันน่ารักดี รวมถึงนางเอกก็คิดว่าน่ารักด้วย) การ์ตูนเรื่องนี้สนุกอย่างไม่น่าเชื่อ จนอยากหาหนังมาดู และการ์ตูนเวอร์ชั่นอื่นมาอ่านอีก

เรื่องเนิร์ดๆ กับเรานี่มันช่างเข้ากันได้ดีจริงๆ
_|-|0  

ที่มา: http://www.mindwhatyouwear.com/bags.html

ดูไปดูมามันน่าใช้กว่าของจริง (หรือของปลอมทำเหมือนจริง) อีกนะเนี่ย
เท่ไปอีกแบบ แต่จะว่าไป เราก็ไม่เคยเห็นว่าของจริงมันสวยเลย

- วันนี้ป่วยทางตูด เข้าๆ ออกๆ ห้องน้ำเกือบทั้งวัน ตอนเช้ามีเกือบอ้วกแว้บนึง แหวะ
- พออยู่บ้านเลยได้มีโอกาสเปิดคอมพ์ นั่งเคลียร์งาน ช่วงที่ตูดติดเบาะ สะสางได้ระดับนึง และมีบางงานที่เพิ่งรู้ตัวว่าน่าจะหาคนอื่นทำตั้งนานแล้วเติ้ลเอ๊ย
- หาข้อมูล เข้าเว็บโน้นเว็บนี้ตามประสา เจออะไรแปลกๆ ใหม่ๆ ตลกๆ เยอะแยะตามเคย ส่งงานเก่าไปได้สามสี่ชิ้น
- แล้วก็เลยถือโอกาส ทำ slideshow ไฟล์ภาพที่เคยเซฟไว้จากเน็ตเต็มเลย เกี่ยวกับพวกเสื้อผ้า แล้วก็ของประดิษฐ์ทั้งหลาย พอเอามารวมกันแล้วก็ดูเพลินๆ ดีนะ

11.44 PM. จบข่าว -_-

มันแปลได้ตามนี้จริงๆ หรอคะเนี่ย ใครรู้บ้าง -_-?

ที่มาจาก postsecret.blogspot.com

คำแนะนำ: ถ้าไม่อยากให้เพลงมันตีกันวุ่น ก็รอฟังเพลงที่โหลดในหน้านี้ให้จบก่อนแล้วค่อย play จาก youtube นะคะ (เอาเพลงออกแล้วจ้ะ มันน่ารำคาญ)

สบายดีหรือเปล่า – XYZ ภาพจาก 7 สีคอนเสิร์ต พ.ศ. อะไรใครช่วยบอกที?

ตอนเด็กๆ เราเคยทำผมทรงเดียวกับติ๊ก xyz ด้วย เกล้าแกละกระจุกเดียวเอียงๆ บนหัว มีชื่อเรียกที่รู้กันกับแม่ว่า ‘ทรงน้ำพุ’ ฮ่าๆๆๆ เด๋อว่ะ

ต่อด้วย Last Christmas – WHAM

ถึงเพลงทั้งสองมันจะเหมือนกันมากจนน่าตกใจ (!) แต่เราก็รักทั้งสองเพลงพอๆ กัน จนพูดได้ว่า ถ้าไม่มีอีกเพลงหนึ่งเราก็คงไม่รักอีกเพลงหนึ่งเท่านี้ (!)

ตั้งใจว่าจะเขียนเล่าเรื่องที่ไปมั่วเมืองฮานอยมา แต่คิดว่าคงยาว และนาน (เพราะเป็นคนสรุปช้า) เลยคั่นด้วย blog tag ที่ถูกคายตะขาบมาจากพี่อ๋อง http://theaestheticsofloneliness.blogspot.com/2007/01/blog-tag.html

เขียนเสร็จ publish ไป 1 วัน (มีพี่อ๋องมาเขียนคอมเมนท์ไว้ 1 อัน) ปรากฏว่า เข้าไปแก้ไขข้อความบางตัว แล้วดันกดผิด กลายเป็นลบที่เขียนไว้ทั้งหมดซะนี่ เสียดายจัง เขียนไปตั้งยาว และตลกดี แต่ก็ไม่เสียใจมาก เพราะไม่ควรยึดติด

ช่วงนี้งานยุ่งอย่างที่มันควรจะเป็น และเราก็พยายามขยันอย่างที่เราควรจะทำ แต่อย่างไรก็ตาม เราก็ไม่เคยขี้เกียจที่จะหมกมุ่นกับเรื่องบ้าบอส่วนตัวด้วย ฮ่าๆๆ ให้มันได้อย่างนี้สิเติ้ล ซึ่งช่วงนี้กำลังหมกมุ่น ไม่สิ เรียกว่า เป็นบรรยากาศ เป็นอารมณ์ที่ได้พบปะเพื่อนเก่าๆ ซึ่งโคจรมาพบกันอีกในช่วงปีที่ผ่านมาจนถึงต้นปีนี้อย่างไม่ขาดสาย (เทคโนโลยีอินเตอร์เน็ตมีส่วนสำคัญที่ทำให้มันเกิดขึ้นง่ายมากๆ) ซึ่งไอ้การได้คุยกับเพื่อนเก่าๆ เก๊าเก่านี่มันก็เลยทำให้เกิดความรู้สึก และผลกระทบอะไรอีกมากมายหลายอย่างตามมาในอนาคต

หนึ่งในนั้นคงเป็นการอินกับเพลง สบายดีหรือเปล่า ของ XYZ อย่างมาก ฟังวนไปวนมาสไตล์เด็กเนิร์ดไม่รู้เบื่อ และกำลังมีโปรเจ็กต์บางอย่างกับเพลงนี้ที่คงทำให้เราได้หมกมุ่นกับมันไปอีกนาน ปีนี้ตั้งใจว่าจะเป็นปีที่ทำอะไรหลายๆ อย่างให้สำเร็จ และมันก็มีแนวโน้มว่าจะทำได้นะ ของบางอย่าง มันต้องรอจังหวะโอกาสจริงๆ ถึงจะทำได้ ไม่ใช่แค่รอให้ภายในเราเติบโตอย่างเดียว อูววว

มีเรื่องจะเขียนใน blog เต็มเลย เป็นเรื่องประเภทที่นึกขึ้นมาได้แล้วอยากบันทึกไว้กันลืม เพราะเราเป็นคนนึกยากลืมง่าย ฮ่าๆๆ แต่…อย่ายึดติด

ปีนี้เหงาจังแฮะ -_-
(ที่จริงตอนนี้ต้องเมาพุงปลิ้นอยู่ในปาร์ตี้ที่ไหนสักแห่งแท้ๆ)

So this is Christmas
And what have you done
Another year over
And a new one just begun
And so this is Christmas
I hope you have fun
The near and the dear one
The old and the young
A very merry Christmas
And a happy New Year
Let’s hope it’s a good one
Without any fear
And so this is Christmas
For weak and for strong
For rich and the poor ones
The world is so wrong
And so happy Christmas
For black and for white
For yellow and red ones
Let’s stop all the fight
A very merry Christmas
And a happy New Year
Let’s hope it’s a good one
Without any fear
And so this is Christmas
And what have we done
Another year over
And a new one just begun
And so this is Christmas
I hope you have fun
The near and the dear one
The old and the young
A very merry Christmas
And a happy New Year
Let’s hope it’s a good one
Without any fear
War is over over
If you want it
War is over
Now…

/John Lennon

ใครต่อใครต่างมีเรื่องเศร้าใจ
ยกตัวอย่างเมื่อคุณรู้ว่าเหงาเป็นอย่างไร
ผมก็มีเรื่องเศร้าไม่แพ้ใคร
ความอ่อนแอ และปวดร้าวมันอยู่ข้างใน

แต่เวลานี้เมื่อมีคุณ
เดินเข้ามาอยู่ ตรงหน้ากัน

ผมจึงเก็บความเศร้า เหลือแต่ความว่างเปล่า
หยิบเก้าอี้มานั่งด้วยกัน และตั้งใจฟัง

ให้ผมได้ฟังความเศร้าของคุณ
เมื่อคุณพูดเรื่องราวที่เจ็บปวดสุดจะทน
รักร้าว ความผิดหวัง…
ให้ผมได้ฟังความเศร้าของคุณ
จนมันพร่างพรูท่วมทับตัวผม
พร้อมน้ำตาที่ไหลแห้งไปบนไหล่ซ้าย
จนเหลือสิ่งตอบแทนคือรอยยิ้มของคุณ

เมื่อมันคือความเศร้าของคุณ
ผมจึงพร้อมจะนั่งฟัง
และเก็บความเศร้าของผมไว้ลำพัง
เพราะเราต่างต้องการใครสักคน
แค่…ใครสักคน

แรงบันดาลใจจาก http://www.onopen.com/2006/02/1210 เรื่องสั้นประพันธ์จากเพลง โดย เผ่าจ้าว กำลังใจดี (ซึ่งได้แรงบันดาลใจจากเพลง Everybody Hurts ของวง R.E.M. มาอีกที)

ไวไวรสดั้งเดิม กับเห็ด 2 ชนิด

เมื่อคืนไม่ได้ให้อาหารแมว (แมวบ้านเราพิการ เวลาให้อาหารต้องประคองตัวมันไปด้วย ไม่งั้นมันยืนกินเองไม่ได้) เพราะมัวแต่อ่านการ์ตูนที่ซื้อมาทั้งหมด 3 เล่มรวดเดียว แล้วผล็อยหลับไปที่โซฟา ทั้งที่ยังไม่ได้อาบน้ำ ตื่นขึ้นมาตอนตีสอง ลุกมาปิดไฟ แล้วบอกแมวว่า ขอโทษที ติดไว้ก่อนแล้วกันนะ มันง่วงจริงๆ พรุ่งนี้เช้าจะให้กินเยอะๆ แล้วก็เดินขึ้นไปอาบน้ำและเข้านอน

รู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ในความฝันเสียแล้ว เป็นฝันที่บ้าบอและวุ่นวายมาก เราอยู่ที่ไหนจำไม่ได้ และด้วยเหตุผลอะไรสักอย่างที่จำไม่ได้เหมือนกัน ทำให้เราต้องเอาแมวตัวหนึ่ง (จิตใต้สำนึกระบุว่าเป็นแมวที่บ้านนี่แหละ แต่หน้าตาอาจแตกต่างกัน) มาใส่ในอ่างเล็กๆ ที่มีน้ำอยู่เกือบเต็ม แล้วเราก็ฆ่ามันด้วยวิธีการโหดๆ สักอย่าง ซึ่งทำให้อวัยวะภายในของแมวค่อยๆ แตก แล้วแมวจะค่อยๆ ตายอย่างทรมาน ซึ่งในฝันเราจำเป็นต้องฆ่าแมวตัวนี้ เพื่อแลกกับการช่วยอะไรสักอย่าง แต่พอเราเห็นเครื่องในมันแตกดังโพละแล้วมันร้องอย่างทรมาน ความรู้สึกผิดก็เกิดขึ้นทันที และคิดตำหนิตัวเองที่ต้องเอาความเจ็บปวดของแมวมาแลกกับอะไรก็ไม่รู้ เราเลยหยิบวัตถุมีคมบางอย่างขึ้นมา แล้วทิ่มไปที่หัวใจของแมว เพื่อให้มันตายทันทีจะได้ไม่ทรมาน โดยที่ตอนจิ้มไป เราก็ไม่รู้หรอกว่ามันตรงตำแหน่งหัวใจหรือเปล่า และกลัวว่าจะยิ่งทำให้มันทรมาน

เราวนเวียนอยู่กับความรู้สึกกลัว ปนสงสาร ปนรู้สึกผิด ปนสับสน อยู่นานระยะหนึ่ง ภาพสุดท้ายก่อนที่จะหลุดจากความฝันนั้นออกไปได้ ก็คือเรายกมือขึ้นพนมแล้วพูดกับแมวว่า….จำไม่ได้แล้วอะ -_-! มารู้ตัวอีกทีก็ตอนตื่น โดยยังมีความสยองของฝันค้างคาอยู่อย่างเลือนลาง แต่ก็โล่งใจว่า เราไม่ได้ฆ่าแมวตายโว่ย

—————————————————————————
—————————————————————————
—————————————————————————

ช่วงนี้ หมาบ้านตรงข้ามส่งเสียงคราญครางอีกแล้ว มันเคยเป็นมาก่อนหน้านี้ ตั้งแต่เราและแม่ย้ายมาอยู่หมู่บ้านนี้ใหม่ๆ ซึ่งพวกเราก็รับไม่ได้อย่างแรง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มาก นอกจากทน กับบ่นกันเอง เพราะเพื่อนบ้านในหมู่บ้านเขาก็ไม่เห็นจะว่าอะไรบ้านนั้น เหมือนจะทนกันได้ หรือไม่ก็คงรู้สึกดีกับเสียงของหมาดังกล่าวกันมั้ง (ประชด) ส่วนเจ้าของบ้านนั้นก็นานๆ จะเจอตัวที เลี้ยงหมาแบบปล่อยๆ ไม่ค่อยกลับบ้าน

จริงๆ ยังมีหมาอีกหลายตัวแถวบ้านเรา แต่มันก็เห่ากันเป็นปกติ เห่าบ้างหยุดบ้าง เพราะมันเป็นหมา มันก็ต้องเห่า แต่ไอ้ตัวนี้ ซึ่งเราตั้งฉายาให้มันว่า ไอ้เตี้ย เพราะเป็นหมาเตี้ยๆ ตันๆ หน้าตาขี้เหร่ (อคติ) มันเห่าไม่เหมือนหมาที่เราเคยเจอมา มันเล่นเห่าผสมครวญครางโหยหวนทั้งคืน โดยไม่เหน็ดเหนื่อย แต่มาช่วงหลังๆ มันเริ่มเงียบไปบ้าง ทำให้เราและแม่มีความสงบสุขขึ้น นอนหลับง่ายขึ้น และเริ่มตายใจ!

เมื่อคืนมันเอาอีกแล้ว ไอ้เตี้ยมันโหยหวนอีกแล้ววววววว โอวววววว ไอ้สาดดดดดดดดดดดด ไอ้ปากหมาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

เราแค้นใจมากที่ทำอะไรไม่ได้ แถมต้องมาเป็นทุกข์ทั้งกายและใจเพราะมัน เรามั่นใจว่ามันต้องเป็นหมาโรคจิตวิปริตแน่นอน สายตาที่เรามองมันเต็มไปด้วยความหมั่นไส้ แต่ไม่ถึงกับเกลียดชัง (นั่นเกินไป) เราไม่เคยยิ้มใส่มัน ทำหน้าดุทุกครั้งที่เห็น บางทีเวลาเราเข้านอน มันหอนขึ้นมา เราก็ทำเสียงจุ๊ๆๆๆๆ แบบเวลาจิ้งจกทัก หรือครูดุนักเรียนให้เงียบๆ โต้ตอบกลับไป เพราะหมู่บ้านเราเงียบมาก มันต้องได้ยินแน่ๆ (รวมถึงบ้านอื่นด้วย) มันเห่า-เราจุ๊ มันเห่า-เราจุ๊ แต่มันก็ไม่เคยฟัง (กรอดดดดด)

จนมาวันนี้ วันที่เราเริ่มคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
หรือว่า…ไอ้เตี้ยมันอาจจะไม่ได้เป็นโรคจิต
มันอาจกำลังป่วยเป็นโรคอะไรอยู่ ที่ทำให้มันเจ็บปวดจนต้องร้องโหยหวนหรือเปล่งเสียงเห่าออกมา

ก็เลยลองสังเกตมันอย่างไม่มีอคติดู มองออกไปที่หน้าต่าง
เห็นมันหอนไปด้วยนอนไปด้วย
เออว่ะ มันต้องป่วยอยู่แน่ๆ อาจจะเป็นมะเร็งในช่องท้อง หรือปอดอักเสบ
ทันใดนั้น เราก็ย้ายความหมั่นไส้ผสมโกรธไปที่เจ้าของแทนไอ้เตี้ย ที่ไม่ยอมดูแลหมาตัวเอง และหันมาให้อภัยไอ้เตี้ย
ยอมทนทรมานได้ยินเสียงมันต่อไป
ดุมันน้อยลง เข้าใจมันมากขึ้น
เพราะถ้ามันเป็นโรคจริงๆ มันคงกำลังจะตายในไม่ช้า

ยอมฟังเสียงหมาที่กำลังจะตายโหยหวน
ดีกว่าทนฟังเสียงหมาโรคจิตเห่าจนเราทุกข์ใจตาย

เจอรูปค้างอยู่ในกล้องดิจิตอล ที่ลบทิ้งไม่ลงมานาน แต่ก็ยังไม่มีเวลาจัดการกับมันสักที ขอใช้โอกาสช่วงรอยต่อของการปิดเล่มที่แล้วกับการทำเล่มใหม่นี้ มาบรรยายภาพให้เพื่อนๆ ฟัง จะได้ลบมันทิ้งอย่างสบายใจ

เริ่มจากเซ็ตแรก: ถ่ายตั้งแต่วันอาจารศิลป์แน่ะ ตั้งใจจะถ่ายบรรยากาศในงานเก็บไว้ดูเอง และเอาไว้ให้เพื่อนที่ไม่ได้ไปได้ดู–เผื่อได้ถ่ายหนุ่มๆ ที่เคยปิ๊งตอนสมัยสาวๆ กัน ปรากฏว่าฝนตกหนักมาก ซึ่งก็คาดการณ์ไว้แล้วแหละ แต่มันเกินจะรับไหว เลยไม่ได้ถ่ายอะไรเลย นอกจากรูปที่ตั้งใจเอาไว้เล่นมุขกับเพื่อนที่ไม่ได้ไปด้วย ทำเป็นว่างานนี้มันสนุกมาก เป็นช็อตแบบ before / after แกล้งเพื่อนให้มันเสียดายเล่น

Before: ก่อนมางาน เบื๊อเบื่อ

ถ่ายครั้งแรก เกือบผ่าน ไอ้อ้วนหลับตา

เทคสอง อิ๊บดูเบื่อได้สุดยอดมาก ส่วนติ๊กออกแนวเซ็กซี่ไปหน่อย แต่ถือว่าใช้ได้ (ฝนเริ่มลงเม็ด)

After: หลังมางาน สนุกมาก

เทคเดียวผ่าน! แต่หลังจากนั้นก็ยิ้มไม่ออก เพราะฝนตกลงมาอย่างคึกคะนอง

ต่อด้วยเซ็ตที่สอง:

ห้างไนติงเกล แถวๆ ดิโอลด์ เป็นห้างเก่าแก่และน่าจะมีสถานะเป็นพิพิธภัณฑ์มากกว่าเป็นห้างสรรพสินค้าจริงๆ เพราะวันนั้นหลงเข้าไปโดยบังเอิญ ของทุกอย่างเก่ามาก ฝุ่นเขลอะ พนักงานก็มีอายุ บรรยากาศย้อนยุค ห้องลองเสื้อผ้ามีพัดลมตัวเล็กๆ ตั้งอยู่ด้วย แต่ว่าไม่ได้นะเอ้า หยิบจับเสื้อผ้าหรือสินค้าอะไรขึ้นมานี่ แพงไม่ใช่เล่นนะจ๊ะ

ยกตัวอย่าง เราเจอเสื้อตัวนึง ดูวินเทจดี แต่เก่าเหมือนกัน ออกเหลืองนิดๆ ลองถามราคาว่าเท่าไหร่ คนขายหายไปนาน กลับมาอีกทีบอกว่า 800 เราทำท่าตกใจ เค้าบอกว่า อ้าว ของสวิสนะหนู เราก็นึกในใจ มันจะขายได้มั้ยเนี่ย ตั้งใจเก็บไว้นี่หว่า มองไปเห็นรองเท้าผ้าใบวินเทจสีขาว น่ารักดี แต่เหลืองอีกแล้ว คราวนี้เหลืองมากด้วย ทีนี้คู่มันเล็กมากจนเห็นได้ชัดว่าใส่ไม่ได้แน่ๆ เลยถามว่ามีคู่ใหญ่มั้ยคะ ป้าคนขายเชิดนิดๆ บอก ไม่มี! เราก็ตกใจอีก เหลืองขนาดนี้ มีคู่เดียวอีกตะหาก แล้วจะขายใครกันดีเนี่ย

เลยฉากออกมาจากตรงนั้น เปลี่ยนเป้าหมายเป็นเดินสำรวจ ดีกว่าจะมาหาซื้ออะไร แล้วก็เข้าไปสมทบเพื่อนที่ไปด้วยกัน มันตั้งใจไปซื้อลิปมันที่อ่านเจอจากในเน็ตว่าสรรพคุณดีนัก แต่มีขายที่ห้างไนติงเกลเท่านั้น เราเข้าไปดู กระปุกเล็กๆ ราคา 1200 เราตกใจอีกแล้ว คนขายบอก นี่จากอเมริกานะ (ของนอกอีกแล้ว) แต่เพื่อนบอกว่าน่าลองนะ เค้าลือกันว่าดี ด้วยความอยากสวยเลยหุ้นกับมันคนละครึ่งซื้อมาแบ่งกันใช้ดูก่อน เพราะปริมาณที่ได้ถึงแม้จะดูเล็ก แต่ก็น่าจะใช้ไปได้เป็นปี

สรุปแล้วก็เดินออกมาอย่างงงๆ เพราะนึกว่าหลุดเข้าไปอยู่ในเมืองแบบในหนังเรื่อง Pleasantville คือเหมือนคนในห้างยังไม่รู้ตัวว่าเวลาภายนอกเดินมาถึงพ.ศ.ไหนแล้ว ทุกคนในห้างยังคิดว่า ห้างไนติงเกลยังเป็นห้างชั้นนำทันสมัยอยู่ ตลกดี อยากให้อยู่อย่างนี้ไปนานๆ ว่างๆ ก็จะว่าแวะไปขำอีก

จบ.

วันนี้จะไปงานแต่งงานเพื่อนมัธยมปลาย เลยทำซีดีเพลงติดมือไปให้เจ้าบ่าวเพื่อนเราเสียหน่อย และเตรียมไปให้เจ้าสาวหมาดๆ ของเมื่ออาทิตย์ที่แล้วที่เป็นเพื่อนห้องเดียวกันกับเจ้าบ่าววันนี้ และแต่งงานโรงแรมเดียวกันห้องเดียวกันด้วย แต่อาทิตย์ที่แล้วเราติดงานเลยไม่ได้ไป ซึ่งน่าจะมาเจอกันหมดในงานคืนนี้ โอ๊ย งงเว้ย

และนี่คือคอลเล็คชั่นรวมเพลงเลิฟๆ ของเราที่ทำขึ้นในวันที่เหน็ดเหนื่อยกับงาน (และความรักด้วย) มันเลยออกมาโทนเศร้าๆ เนิบๆ แฮะ (เลยเอาเพลงป๊อปชาวไทยมาแก้เลี่ยนสลับไปด้วย) อ้าว แต่ความหมายดีทุกเพลงนะคะ ขอบอก

เรียงตามเพลงในแผ่นเลยดังนี้

• first day of my life – bright eyes
• minute of Love – armchair
• better together – jack johnson
• ขอบคุณ – ครับ
• and then you kissed me – the cardigans
• the wild ones – suede
• fade into you – mazzy star
• i melt with you – marc collin
• ขอ – พาราด็อกซ์
• heartbeat – tahiti 80
• i’d rather dance with you – kings of convenience
• พรหมลิขิต – โยคีเพลย์บอย
• thank you – the redwalls
• to love somebody – billy corgan
• do you realize? – the postal service remix
• krafty – new order
• la la (means i love you) – the delfonics
• you make me feel brandnew – the stylistic
• the book of love – the magnetic fields
• somebody – depeche mode

ปล. แย่แล้นๆๆๆๆ ยังไม่รู้จะแต่งตัวยังดีเลย

(^_^) says: มึง
(^_^) says: กูตกหลุมรักผู้ชายอีกแล้วว่ะ
-_- says: ใคร
-_- says: บอกมา
(^_^) says: ก็ไม่เชิงตกหลุมรักหรอก เป็นแนวคุยกันในเอ็มแล้วสนุกดี แล้วติดน่ะ อยากคุยบ่อยๆ
(^_^) says: ไม่หล่อนะ
-_- says: อ่อ แต่ถ้าเป็นคนดี หน้าตาก็ไม่เกี่ยวว่ะ
(^_^) says: ไม่รู้คนดีหรือเปล่า อาจมีแฟนแล้วด้วยซ้ำ
-_- says: มีแฟนยังอ่ะ
(^_^) says: ฮ๋าๆๆ ไม่รู้ว่ะ ไม่เคยถามเลย อันที่จริง ไม่เคยคุยกันแนวเลิฟๆ จีบๆ หรอกนะ แค่หยอกกันไปหยอกกันมา วะๆ โว้ยๆ
(^_^) says: กูก็ไม่รู้ตัวหรอกว่ากูชอบเค้า แต่เวลาคุยเอ็มกันแล้วกูใจเต้นตึ้กๆ ว่ะ แบบว่า นั่งยิ้มอยู่หน้าจอ
-_- says: 55
-_- says: เด่วก็ชิน
-_- says: กูก็เป็นกับพี่***
-_- says: แต่ตอนนี้หายแล้ว
-_- says: เพราะว่าเค้ามีแฟนแล้ว
(^_^) says: อืมมมมมม
(^_^) says: เพื่อนเข้าใจเพื่อน
-_- says: แต่เก็ทอารมณ์แก
(^_^) says: เออ กูเลยรู้สึกว่า กูแม่งมักจะตกหลุมรักง่ายทางเน็ตว่ะ อย่างไอ้ลิม กูก็เลิฟมันมากเพราะคุยทางเอ็มนี่แหละ
-_- says: อ่อ
(^_^) says: กูแม่งติดเน็ต
-_- says: เออ ระวังเหมือนไอ่***นะเว้ย
-_- says: แสดงว่ามึงหลงคารม มากกว่าะไร
(^_^) says: อืมๆๆ แต่กูก็มีชีวิตด้านอื่นเว่ยมึง
-_- says: 55555
(^_^) says: เออ สงสัย
-_- says: หน้าตา นิสัย ไม่เกี่ยง ขอคารมเป็นต่อ
(^_^) says: นิสัยกับคารมนี่เหมือนกันมั้ยวะ
-_- says: ไม่ใกล้เคียงเลยเพื่อนเอ้ย
(^_^) says: แต่กูขอเลยนะ หน้าเหี้ยมหน้าหล่อยังไงก็เหอะ อย่าเจ้าชู้ กูเครียด เพราะกูแม่งไม่มั่นใจในตัวเองมากเลยว่ะ กูมาคิดนะ กูว่ากูอยากมีความรักเพราะอยากเสริมความมั่นใจให้ตัวเองว่ะ
(^_^) says: ไม่ใช่เพราะตัวรัก itself
(^_^) says: คือถ้ากูมั่นใจในตัวเองมากกว่านี้ (เยอะๆ เลย) นะ กูคงอยากอยู่คนเดียวมากกว่า
(^_^) says: กูชอบคิดว่าตัวเองไม่ดี
(^_^) says: พอมีคนมาทำให้กูรู้สึกว่า กูก็มีดี กูเลยเลิฟ
-_- says: อ่อ
-_- says: เข้าใจล่ะ
-_- says: แล้วไมถึงไม่มั่นใจ ในตัวเองอ่ะ
(^_^) says: กูก็เพิ่งมาเข้าใจตัวเองไม่นานมานี้เอง ฮ่ะๆ
(^_^) says: ไม่มั่นใจในรูปร่างหน้าตาน่ะ
(^_^) says: ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
-_- says: ไม่หรอก
-_- says: ไม่เห้นต้องคิดว่าตัวเองสวยนิ
-_- says: กูไม่เคยคิดว่าตัวเองสวยเลย ก็หน้าตาอย่างนี้ จะทำไม
-_- says: ไรงี้
(^_^) says: แต่มึงขาวน่ารักไง ผู้ชายชอบขาวๆ
-_- says: แค่ขาวเนี่ยนะ
(^_^) says: กูดำ ขาไม่สวย ตูดลาย หน้าสิว หน้าไม่สวย
-_- says: มึงไม่ได้ดำซะหน่อย
(^_^) says: เห็นปะ กูแม่งเห็นแต่ข้อไม่ดีของตัวเอง
(^_^) says: ซึ่งจริงๆ แล้ว กูไม่ควรคิด
-_- says: กูตาตี่ หัวหลิ่ม หน้าาบาน พุงอ้วน ชอบตด ปากเหม็น เห็นมะ กูก็มี
(^_^) says: เออ กูเข้าใจๆๆ (ชอบตด ปากเหม็นกูก็เป็นนะ)
(^_^) says: แต่กูอดคิดของตัวเองไม่ได้ไงมึง
-_- says: ถ้าคิดหมดนั้นนะ ก็เครียดเปล่า เพื่อน
-_- says: แล้วคนอื่นไม่มีข้อเสียหรือไง
-_- says: มีทุกคนแหล่ะ
(^_^) says: เออ กูรู้ คนเรามันก็มีข้อเสียใช่มะ แต่มันเหมือนเป็นต่อมหมวกไตในร่างกายกู ที่กดความคิดนี้กูอยู่ลึกๆ กูมักจะรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเองไปโดยอัตโนมัติ
(^_^) says: ไม่ดีเลยว่ะ พยายามแก้ไขอยู่
-_- says: 55
-_- says: อยู่ที่ตัวมึง คนเดียว
-_- says: แค่จะบอกว่าทุกคนก็มีแหล่ะ
(^_^) says: อืม
-_- says: แต่อยู่ที่ว่าคนนั้น จะคิดมากป่าว
(^_^) says: ใช่
(^_^) says: มีพี่นักข่าวคนนึง หน้าตาไม่ดีเลยนะ แต่พูดจาดี ทำงานเก่ง วันก่อนเห็นเดินจับมือกับแฟนที่งานแฟต แฟนแม่งขาวตี๋ใส่แว่น ดูดีเชียว
(^_^) says: กูก็แม่ง ทำไมกูถึงไม่มั่นใจในตัวเองอย่างเค้าวะ แสดงคุณค่าจากภายในออกมา
-_- says: เอ้ย คิดมากไป
-_- says: แค่ทำตัวปกติ ไม่คิดถึงข้อด้อยก็เซวขึ้นเยอะแล้ว
-_- says: ไม่ต้องหาข้อดีมาแสดง
-_- says: เป็นตัวของตัวเอง ก็คือตัวเอง นั่นแหล่ะ
-_- says: ไม่ต้องคิดจะหาคุณค่าภายในไรออกมาหรอก
-_- says: เพราะกูไม่เคยหาคุณค่าไรออกมาเลย แค่เป็นตัวของตัวเอง อะไรก็ออกมาหมด
-_- says: คิดว่าไอติมรสนี้อร่อย ก็อร่อย ไม่ใช่คนอื่นว่าอร่อยก็ต้องอร่อย
(^_^) says: อืม
(^_^) says: กูอยากโตเป็นผู้หญิงอายุสามสิบ ที่มั่นใจในตัวเอง และรู้สึกภูมิใจในตัวเอง
-_- says: มึงเป็นแล้ว
(^_^) says: ยัง กูยีบแปด
-_- says: …
(^_^) says: …

ช่วงนี้มีคนพูดหลายคนเหลือเกินว่า การทำเพลงมันไม่มีอะไรใหม่แล้ว (อันนี้เราขอจำกัดวงอยู่ที่ เพลงไทย อย่างเดียวนะ) ทุกอย่างมีคนเคยคิดเคยทำไว้ทั้งนั้น ไม่ว่าจะแนวไหน มันก็วนกลับไปกลับมาสู่รากไม่กี่อย่าง เป็นการพูดในสำเนียงท้อนิดๆ ปลงหน่อยๆ

เรามาลองคิดๆๆๆๆ ดู ตอนแรกก็ เออ จริงว่ะ
แต่พอคิดๆๆๆๆๆ คิดไปคิดมา เฮ้ย! ไม่ใช่ว่ะ ยังคิดอย่างนั้นไม่ได้ มันยังมีอะไรให้คิดใหม่ได้อีกนี่หว่า มันคือ ‘เนื้อร้อง’ ไง

ลองสมมุติย้อนไปนะ สิบปีที่แล้ว พัฒนาการของการทำดนตรีเทียบกับในวันนี้ ต้องยอมรับว่า สมัยนี้คนเก่งๆ กันขึ้นมาก เล่นดนตรีทักษะแน่นปึ้ก มีดนตรีแนวโน้นแนวนี้ออกมาแปลกๆ ใหม่ๆ หลากหลายมาก ผ่านยุคบูมตู้มต้ามมาไม่รู้กี่รอบ

แต่เมื่อเทียบการพัฒนาในแง่เนื้อเพลง การเขียนเนื้อภาษาไทยนี่แหละ เรากลับรู้สึกว่า เห็นการพัฒนาในระดับต่ำมาก สมมุติว่า วงดนตรีมีร้อยวง วงที่เล่นเก่งมี 80 ในร้อย แต่วงที่เขียนเนื้อได้ดี อาจจะมีแค่ 10 ในร้อยเท่านั้น

ซึ่งเราเข้าใจเลยว่ามันยาก การเขียนเนื้อภาษาไทยให้ออกมาสละสลวยเข้ากับเนื้อเพลง มันเป็นเรื่องยากมาก

แต่เราว่ามันก็เป็นเรื่องที่น่าจะพัฒนาไปควบคู่กับทักษะการเล่นดนตรีด้วย
มันยังมีอะไรให้คิดใหม่ทำใหม่ได้อีกเยอะในแง่การใช้ภาษาไทย
มีอุปสรรคด้านภาษาอีกเยอะที่น่าท้าทายให้ข้ามผ่านไปให้ได้

ลองสังเกตดู เราว่าช่วงนี้ก็เริ่มมีหลายๆ วงที่พยายามลองแต่งเพลงด้วยการใช้ภาษาที่แปลกขึ้นออกมา แต่ส่วนใหญ่ยังฟังแล้วอิหลักอิเหลื่อ ถ้าไม่แปลกเกินไป ก็ตลาดเกินไป อะไรทำนองนี้ เช่น เพลงเรือรบๆ อะไรเนี่ย

ดังนั้น เราจึงมักทึ่งและชื่นชมวงดนตรีที่เขียนเนื้อเพลงออกมาได้ดีอย่างมาก จะให้คะแนนพิศวาสเป็นพิเศษ ยิ่งถ้าดนตรีดีเข้าไปอีก ยิ่งกรี๊ด เนื้อเพลงดีๆ มันทำให้คุณค่าของเพลงเพิ่มขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ และเพิ่มอายุให้กับเพลงไห้ยาวนานขึ้น เพราะโดยส่วนตัว เรามักจะเลือกหยิบเพลงสักเพลงมาเปิดฟังด้วยเงื่อนไขของการอยากได้ยินเนื้อเพลง พอๆ กับ (หรืออาจมากกว่า)การเลือกหยิบมาฟังเพราะเรื่องดนตรีและทำนอง

อยากเห็นวงดนตรีร่วมสมัยของไทย ลองเพลาๆ เรื่องลูกเล่นด้านดนตรีลงบ้าง และหันมาใส่ใจกับการเขียนเนื้อที่เหนือชั้นมากขึ้น

จะรอฟังเพลงเพราะๆ จี๊ดๆ ด้วยเนื้อเพลงภาษาไทยนี่แหละ(ปกติจะพึ่งพาเพลงฝรั่งที่แม่งแต่งเพลงโดนๆ ออกมาเยอะมากจนน่าหมั่นไส้) หวังว่ามันจะดีขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง อีกสิบปีข้างหน้า การเขียนเนื้อเพลงดีถือเป็นเรื่องธรรมดา และมีเพลงเพราะๆ อยู่ในท้องตลาดมากมาย

แล้วถ้าวันนั้นจะมาบ่นกันเรื่องขาดแคลนสิ่งใหม่ๆ ก็ค่อยว่ากันอีกที

• คนที่มีสัตว์เลี้ยง ไม่สามารถจากบ้านไปค้างอ้างแรมที่อื่นได้หลายวัน
• ไม่ว่าจะยากดีมีจนรวย เท่ หล่อ สวย น่ารักขนาดไหน แต่ทุกคนต้อง ซักกางเกงใน ในชีวิตประจำวัน

คิดได้แค่นี้เอง แต่เขียนไว้ก่อน เดี๋ยวลืม

แบร่!

Strandbeest คือ
ประติมากรรมมีชีวิต
เคลื่อนที่ด้วยตัวเอง
โดยใช้ ‘ลม’
ผลงานของศิลปิน Theo Jansen

(ในเว็บ YouTube มีภาพเคลื่อนไหวของ Strandbeest และผลงานอื่นๆ ของ Theo Jansen อยู่อีกหลายชิ้น แต่วิดิโอชิ้นนี้เป็นผลงานโฆษณาของแบรนด์ BMW ภาพเลยออกมาสวย และทำให้เจ้า Strandbeest ดูขลังขึ้นมากเมื่อโดนลมทะเลพัดไปมา)

การไปเจองานชิ้นนี้โดยบังเอิญ ทำให้ได้รู้ว่า
มีศิลปินที่กำลังสร้างผลงานประติมากรรมประเภทนี้อยู่มิใช่น้อยเลย
จ๊าบบบบบบบบบบบบ

เพิ่มเติม: ดูหน้าตาท่าทางของ Strandbeest แล้วทำให้นึกถึงเว็บ www.sodaplay.com ที่เคยเข้าไปเล่นเมื่อสองสามปีมาแล้ว (และหยิบเอามาทำเว็บรีวิวในจีเอ็มพลัสฉบับแรกของชีวิตด้วย เพราะเป็นเว็บแรกที่นึกออก) เมื่อก่อนเข้าไปเล่นเกือบทุกวัน เล่นมั่วๆ โดยไม่มีทฤษฎีความรู้อะไรทั้งนั้น ซึ่งก็เพลินดี แต่ถ้าใครเก่งฟิสิกส์ คำนวณ เล่นแล้วคงจะสนุกมากขึ้น ลองเข้าไปสร้างผลงานของตัวเองได้ที่ www.sodaplay.com/constructor/player.htm แล้วมาเล่าให้ฟังด้วยนะคะว่าเป็นไง

ผมเคยผ่านรักที่ผิดหวัง เศร้า ปวดร้าว
ผมเคยผ่านรักที่สุข สนุก หัวเราะ ชื่นใจ
สิ่งเหล่านี้ทำให้เพลงของผมมีความหมาย
ทำให้เสียงกีตาร์เปล่งอย่างมีพลัง
ทำให้เสียงร้องนั้นมั่นใจ

ประสบการณ์ทำให้ผมเปลี่ยนแปลง
ความรักทำให้ผมค้นพบ

บทเรียนของชีวิตทำให้ชีวิตได้เรียนรู้
ชีวิตมีความหมายเพราะได้เรียนรู้

ผมจึงบันทึกบทเพลงของตัวเอง
ผมใส่คอร์ด สร้างทำนองด้วยอดีต
อดีตที่ทำให้พร้อมจะเรียนรู้อนาคตต่อไป

…
…
…

นั่งทำงานอยู่ที่บ้านทีไร เป็นต้องได้ค้นเจอไฟล์ความหลังเก่าๆ ในเครื่องทุกที นี่ก็อีกเช่นกัน เป็นบทความที่เขียนลงใน DDT ฉบับที่ 13 คอลัมน์ข่าวดี เล่าถึงทริป เมื่อปลายปีที่แล้ว ที่ได้ไปดูคอนเสิร์ตของวง Architecture in Helsinki ที่มาเลเซีย (ควักกระเป๋าไปเองนะ) อ่านแล้วก็นึกถึงความทรงจำในช่วงนั้นย้อนมาได้อีกหลายอย่างด้วยกัน อันที่ขำและเจ็บปวดที่สุดคือ ไปเต้นแล้วล้มอยู่กลางฟลอร์ (คนเดียว) คงไม่ต้องบอกนะว่าเมาหรือไม่เมา แต่บอกได้เลยว่าไม่อาย เพราะไม่ใช่บ้านเรา ฮ่าๆ

ใครอ่านแล้วอยากไปเที่ยว KL ขึ้นมา หรืออยากหาซื้อซีดีวงนี้มาฟัง ก็ถือว่าเป็นกำไรที่ได้เอาบทความนี้มาลงแล้วกันนะคะ

—————————————————

‘Architecture in Helsinki’ in Kuala Lumpur













ไม่ได้มีแต่นักเที่ยว นักทัศนาจร นักธุรกิจ หรือขาช้อปปิ้งทั้งหลายเท่านั้น ที่ได้รับอานิสงส์จากการเปิดตัวสายการบินราคาถูก (Low-Cost Airline) ในบ้านเรา แต่ลามมาถึงบรรดาคอดนตรี-เทศกาล-งานคอนเสิร์ตอย่างเราๆ ท่านๆ ที่จะได้มีโอกาสบินไปชมดนตรีจากศิลปินขวัญใจ หรือศิลปินน่าสนใจที่หลากหลายกระจายตัวกันไปในแถบประเทศเพื่อนบ้าน แบบขนหน้าแข้งไม่ต้องร่วง หรือไม่ต้องเก็บออมกันเป็นปีเป็นชาติแล้วยังต้องมานั่งเลือกอีกว่าจะไปไหนดีถึงจะคุ้มค่าสิงคโปร์และมาเลเซีย คือเป้าหมายที่น่าสนใจ เริ่มจากเมืองแห่งสิงโต บ้านเมืองเขาทั้งไม่ใหญ่และไม่เก่าแก่ (แต่เงินหนา) จึงต้องหาจุดขายเข้ามาดึงดูดนักท่องเที่ยวเป็นธรรมดา มีการจัดเทศกาล และนำเข้าศิลปินดังๆ จากต่างประเทศมาทัวร์คอนเสิร์ต ในขณะเดียวกันวงการดนตรีก็เริ่มเติบโตขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกับมาเลเซีย โดยเฉพาะที่เมืองหลวงกัวลาลัมเปอร์ ซึ่งกำลังมาแรงในเรื่องของคลับบาร์ วงการดีเจ ศิลปินอินดี้หน้าใหม่ๆ และการจัดงานคอนเสิร์ตระดับอินเตอร์ วงการดนตรีก็เริ่มมีสีสันมากขึ้นเรื่อยๆ

แม้ในบางความรู้สึก (และความเป็นจริง) ทั้งสองประเทศข้างต้นถือเป็นคู่แข่งทางเศรษฐกิจที่สำคัญของเรา แต่ในยุคที่ทุกสิ่งทุกอย่างถูกเชื่อมโยงกันหมดทั่วทั้งโลก (และตั๋วเครื่องบินถูกลงสิบเท่าขนาดนี้) การนั่งเครื่องบินไปดูคอนเสิร์ตต่างประเทศไม่ควรถูกมองอย่างจับผิดว่าเป็นเรื่องของการใช้เงินอย่างไม่รู้ค่า หรือพาเงินทองรั่วไหลออกนอกประเทศอีกต่อไป เพราะขณะเดียวกัน การเป็นพันธมิตรทางศิลปะและวัฒนธรรมนั้นไม่ใช่ประเด็นเล็กน้อยที่จะมองข้ามไปได้ มันอาจช่วยประสานให้กลุ่มประเทศเมืองร้อนอย่างเราได้สามัคคีเข้มแข็งกันมากขึ้น ด้วยซ้ำ (เหมือนบางกลุ่มประเทศอื่นๆ ที่เขารวมตัวคิดทำอะไรดีๆ เข้าสู่ประเทศร่วมกัน)

เราบินไปหาเขา เขาบินมาหาเรา ได้ประโยชน์กันทั้งคู่ (เดือนกุมภาพันธ์นี้ก็จะมีเทศกาลคอนเสิร์ตใหญ่ยักษ์ในบ้านเรา ซึ่งแฟนเพลงทุกสารทิศทั่วเอเชียล้วนให้ความสนใจ) มาร่วมกันแข่งขันทำในเรื่องดีๆ เลิศๆ เพื่อประโยชน์ของทุกฝ่ายกันดีกว่า

เกริ่นมาเสียยาวก็เพื่อจะเข้าข่าวดีว่าเราได้มีโอกาสบินไปชมการแสดงสดของวงดนตรีอินดี้จากออสเตรเลียที่มีชื่อแปลกว่า ‘Architecture in Helsinki’ ณ เมืองกัวลาลัมเปอร์ งานนี้จัดขึ้นโดยนิตยสารท้องถิ่น KLUE ภายใต้ชื่องานว่า UPFRONT สนับสนุนโดย Samsung MP3 สถานที่จัดงานคือ ‘Zouk’ คลับชื่อดังของเมือง

Architecture in Helsinki เป็นวงดนตรี 8 คน ชาย 5 หญิง 3 กับเครื่องดนตรีหลากหลายชิ้น ไม่ว่าจะเป็น ซินธิไซเซอร์, คีย์บอร์ด, ไซโลโฟน, ทรัมเป็ต, ทรอมโบน, ทูบา, กีตาร์, เบส และกลอง เป็นต้น แนวดนตรีของพวกเขามีพื้นฐานอยู่บนเพลงป๊อปนี่แหละ แต่มีลูกบ้า ลูกหยอดแบบสนุกๆ ด้วยเสียงเครื่องเป่า และการร้องประสานแปลกๆ พวกเขามีผลงานมาแล้ว 2 อัลบั้ม ในปี 2004 และ 2005 คือ Fingers Crossed และ In Case We Die ตามลำดับ คั่นด้วย 1 อีพี Do the Whirlwind ในปี 2004การแสดงของพวกเขาดูเหมือนจะวุ่นวายแต่ก็คึกคักดี สลับเปลี่ยนเครื่องดนตรีกันไปทุกเพลง เดี๋ยวเล่นกีตาร์ เดี๋ยวมาเป่าแตร เดี๋ยวตีกลอง วิ่งขึ้นวิ่งลงแต่ไม่ชนกันเอง ดูมืออาชีพดี เป็นอีกหนึ่งวงที่เล่นสดสนุกกว่าฟังจากซีดี และทำให้กลับไปฟังเพลงในซีดีได้สนุกขึ้น คนดูชาวมาเลย์ให้ความสนใจกันพอสมควร หรือเป็นเพราะห้องมันเล็กก็ไม่รู้ แม้เพลงของพวกเขาจะเต้นตามได้ยาก เพราะเป็นเพลงจังหวะประหลาดๆ แต่คนดูถูกปั่นอารมณ์มาก่อนหน้านี้กับดีเจท้องถิ่นทีม Twilight Actiongirl และ DJ Goldfish ที่เปิดเพลงอินดี้ให้ดิ้นกันทั้งก่อนและหลัง

สรุปว่าคุ้มค่าน่าประทับใจทุกอย่าง และได้พูดคุยกับ AIH ก่อนกลับพอหอมปากหอมคอ พวกเขาบอกว่าสนใจจะมาเล่นเมืองไทยเหมือนกัน แต่ยังไม่มีใครชวน และไม่คุ้มพอที่จะออกเงินมาเล่นเอง แม้ว่าจะเคยไปทัวร์คอนเสิร์ตในอเมริกาและยุโรปกันมาแล้ว แต่ที่นั่นมีฐานแฟนเพลงที่เหนียวแน่นกว่า และที่น่าสนใจไปกว่านั้นคือพวกเขาได้ทุนจากรัฐบาลออสเตรเลียให้การสนับสนุน เราก็ได้แต่หวังว่าคงมีวงอินดี้น่าดูน่าฟังจากหลากหลายประเทศมาเยี่ยมเมืองไทยบ่อยๆ บ้าง รวมถึงมีวงอินดี้ดีๆ จากเมืองไทยได้รับการสนับสนุนให้ไปเยี่ยมประเทศอื่นเพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์เยอะๆ เช่นกัน

คราวหน้าเจอกันใหม่!

*ขอขอบคุณสายการบินไทยแอร์เอเชีย ที่ช่วยสนับสนุนการเดินทางในครั้งนี้

เคยได้ยินใครไม่รู้บอกว่า…คนที่ชอบบ่นว่าเบื่อคือคนโง่ โง่ที่ไม่รู้จักวิธีที่จะทำให้ตัวเองไม่เบื่อ เพราะคนฉลาดจะคิดออกว่าจะทำให้ตัวเองมีความสุขได้อย่างไร ตั้งแต่นั้น…ฉันก็ไม่กล้า เบื่อ ออกมาดังๆ (จะมีก็น้อยครั้งมาก) เพราะไม่อยากจะ โง่ ให้คนอื่นได้ยินน่ะเอง

แต่ขณะนี้…ฉันยอมรับว่า กำลัง โง่ อยู่มากจริงๆ แงๆๆๆ (งอแงด้วย)

Change your heart
Look around you
Change your heart
It will astound you
I need your lovin’
Like the sunshine

Everybody’s gotta learn sometime
Everybody’s gotta learn sometime
Everybody’s gotta learn sometime

/Korgis
/Beck

“คนเราควรจะได้บทเรียนอะไรบางอย่าง (ด้วยตัวเอง) กันซะบ้าง”

งานคือเงิน เงินคืองาน บันดาลสุข
งานไม่เสร็จ เงินสะดุด ใจหล่นหาย
นั่งคิดงาน อยู่ที่บ้าน ซังกะตาย
ค่ำคืนนี้ คงไม่ง่าย ที่จะนอน

หมาข้างบ้าน แม่งเห่าได้ และเห่าดี
บางวันแม่ง เข้ามาขี้ อยู่ในบ้าน
ขี้ไม่พอ แม่งมาหอน จะบ้าตาย
ต้องทำใจ มันเป็นหมา เราเป็นคน
…

from: http://www.urbanoutfitters.com/shopping/product/detailmain.jsp?itemID=24640&itemType=PRODUCT&iProductID=24640

(แต่ฉันไม่มีปัญญาซื้อ)

วันนี้ นั่งทำงานที่บ้าน ค้นเจอไฟล์เก่าๆ โดยบังเอิญหลายไฟล์ในเครื่อง หนึ่งในนั้นคือ song lists ที่ทำเอาไว้เล่นๆ นานมาแล้ว ลงวันที่เมื่อปีที่แล้ว 13 กันยายน 2005 เป็นการคัดเลือกเพลงโดยใช้ธีมว่า ‘Somebody’ เป็นหลัก ซึ่งลืมไปเรียบร้อยแล้วล่ะว่าทำไมถึงเลือกคำนี้ได้ แต่จำได้ว่า เพราะทุกเพลงนะ

• somebody/ depeche mode
• somebody got murdered/ the clash
• somebody told me/ the killers
• everybody needs somebody to love/ rolling stones
• last night i dreamt that somebody love me/ the smiths
• to love somebody bee gees/ billy corgan
• somebody to love/ queen
• gotta serve somebody/ bob dylan
• somebody like me/ ramones
• somebody put something in my drink/ ramones
• if you love somebody set them free/ sting
• somebody that i used to know/ elliot smith***
• you’re nobody till somebody loves you/ jamie cullum
• somebody already broke my heart/ sade
• when somebody loves you/ frank sinatra

• หลังการอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ ห้องน้ำจะยังคงอวลด้วยความร้อนจากร่างกายเราอยู่ ใครสวนเข้าไปทันทีจะต้องรู้สึกกับมวลความร้อนนั้น แต่มันจะอยู่ยาวนานกี่นาทียังไม่รู้
• ปัญหาที่จอดรถไม่เพียงพอในหมู่บ้าน อาจเป็นชนวนเหตุฆาตกรรมในหมู่เพื่อนบ้านได้อย่างไม่น่าแปลกใจ
• ปัญหาหมาข้างบ้านส่งเสียงดังรบกวน อาจเป็นชนวนเหตุฆาตกรรมหมาในหมู่เพื่อนบ้านได้อย่างไม่น่าแปลกใจ
• แม้แต่เด็กม. 2 ก็ยังมีข้อสรุปกับตัวเองว่า “ไม่มีใครไว้ใจได้อีกต่อไป”
• การจ้องดูทีวีนานๆ ในปริมาณแสงที่ไม่พอเพียง และองศาที่ไม่ถูกต้อง ทำให้ดวงตาพร่าเลือนได้เหมือนสายตาสั้น

• eco-chick.com
• ecogeek.org
• tokyomango.blogspot.com
• usbcell.com/products
• cityhippy.blogspot.com/
• organicclothing.blogs.com
• hugg.com/
• warymeyers.com

highlight from fartoocute.blogspot.com:

มังฯ แตก (บวกไปอีกหนึ่ง)

ต้นเหตุ = แกงพริกหมูสามชั้นฝีมือแม่!

พี่นุกนับถือศาสนาคริสต์ บ้านอยู่ราชบุรี และชอบเรียกเราว่า “บีทเติ้ล” มากกว่าเติ้ลเฉยๆ

เราเคยไปเที่ยวบ้านพี่นุกครั้งหนึ่ง เมื่อนานมาแล้ว (สมัยที่เจอกันบ่อยๆ ตอนที่เรายังคบอยู่กับพี่ ช. ที่เป็นคนชักนำให้เรารู้จักกับพี่นุก) ครอบครัวพี่นุกน่ารักดี น้องสาวฮาๆ (แบบไม่รู้ตัว) ส่วนพ่อกับแม่ก็เป็นกันเอง ดูเข้าใจวัยรุ่นดี และดูเข้าใจลูกชายดี

การไปบ้านพี่นุกทำให้เราได้เข้าใจความเป็นพี่นุกขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง เรามักจะชอบการได้ไปทำความรู้จักกับครอบครัวของเพื่อนๆ เพราะบางทีปมอะไรที่ติดอยู่ในใจเกี่ยวกับตัวเขามันจะคลี่คลายได้ง่ายๆ ด้วยการรู้ว่า อ๋อ…เพราะเขาโตมาแบบนี้นี่เอง

พี่ช. กับพี่นุกเป็นเพื่อนร่วมเรียนที่ธรรมศาสตร์ (วิทย์คอมฯ ) ทั้งสองคนมีลักษณะคล้ายๆ กันคือ ความอวบอ้วน (ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แบบไม่เหลือเค้าว่าเคยผอมมาก่อน) จนได้ฉายาเล่นๆ จากเพื่อนว่า อ้วนเล็ก กับ อ้วนใหญ่ (พี่ช. ตัวเล็กกว่าเลยได้เป็นอ้วนเล็ก) ทั้งคู่ชอบเล่นดนตรี พี่ช. ตีกลอง พี่นุกเล่นกีตาร์

พี่ช. เรียนจบออกมา ทำงาน ขณะที่พี่นุกยังสนุกอยู่กับชีวิตนักศึกษา เรียนไม่จบซักที

ย้อนกลับไป 4-5-6 ปีที่แล้ว เราเจอกับพี่ช. ในที่ทำงานที่แรก แล้วพี่ช. ก็ลาออกไปทำงานที่บริษัทใหม่ ได้ไปร่วมงานกับพี่นุกที่นั่น ต่อมาเราออกจากงานบ้าง เพราะเบื่องานรูทีนเดิมๆ (เป็นพนักงานลอจิสติกส์) และตอนนั้นกำลังคึกเรื่องการทำเว็บ ในที่สุดก็ประจวบเหมาะได้ไปทำงานที่เดียวกับพี่ช. อีก และได้เจอกับพี่นุกเป็นครั้งแรก

พี่นุกเป็นคนอารมณ์ดี ยิ้มง่าย หัวเราะเก่ง ผิดกับหน้าตาและท่าทางที่ดูโหดๆ เถื่อนๆ ถ้ารู้จักจะรู้ว่าพี่นุกเป็นคนไม่น่ากลัวเลย

เขาว่ากันว่า ถ้าเราขึ้นต้นเรียนวิชาอะไรด้วยความชอบ เราก็จะชอบและทำวิชานั้นได้ดีต่อไป ก็มีส่วนถูกนะ และอยากจะยกเครดิตให้กับพี่นุก ผู้เป็นครูสอนวิชาทำเว็บและวิชาโฟโต้ช้อป (อย่างไม่เป็นทางการ) ที่ดีมากๆ เราได้เรียนรู้เบสิกของทั้งสองอย่างจากพี่นุก ซึ่งส่งผลต่อการนำไปต่อยอดพัฒนาเรียนรู้มาจนถึงวันนี้ แม้พี่นุกจะไม่ได้เรียนจบมาทางด้านออกแบบ พี่นุกแทบไม่ได้เรียนจบปริญญาด้วยซ้ำ แต่เราว่าเขามีรสนิยมที่ดีในการออกแบบ และเป็นคนสนุกกับการเรียนรู้อยู่เรื่อยๆ (รวมถึงไม่หวงวิชาด้วย)

ช่วงที่ทำงานอยู่ด้วยกัน น่าจะเป็นช่วงที่เราสามคนสนิทกันมากที่สุดก็ว่าได้ คือ พี่นุกกับพี่ช. ไปเช่าบ้านอยู่ด้วยกันแถวๆ ออฟฟิซ ส่วนเราบ้านอยู่แถวนั้นพอดี แล้วพ่อกับแม่ก็ไปต่างจังหวัดบ่อยๆ ก็เลยไปคลุกคลีตีโมงอยู่กับทั้งคู่เสมอๆ ทำกับข้าวกินกันหม้อใหญ่อยู่บ่อยๆ โดยมีพี่นุกเป็นพ่อครัว (ตัว)ใหญ่

พี่ช. เคยบ่นเรื่องความติสต์แหลกของพี่นุกให้เราฟังเสมอๆ คือพี่นุกเนี่ยเป็นคนประเภทที่ชอบใช้หัวใจในการตัดสินเรื่องต่างๆ ของตัวเอง คือถ้าชอบอะไรแล้วก็จะทำ ถ้าไม่ชอบอะไรแล้วก็จะไม่ทำ เป็นคนดื้อเงียบ และบางทีก็ดูเหมือนจะแอบขี้งอน จากจุดนี้เราสังเกตว่าไม่ค่อยจะเห็นพี่นุกมีแฟนอย่างเป็นทางการเท่าไหร่นัก แม้จะมีสาวๆ ที่เข้ามาพัวพันแบบครึ่งๆ กลางๆ อยู่หลายคน พี่นุกถือว่าเป็นคนโรแมนติกและเข้ากับผู้หญิงได้ดี (อย่างไม่น่าเชื่อ) แต่ก็มีแนวคิดของความรักแบบที่เราไม่เข้าใจ เพราะอย่างงี้ความรักของพี่นุกจึงมักจะดูคลุมเครือในสายตาเรามาตลอด

ในเวลาต่อมา เมื่อเรา พี่ช. และพี่นุก มีอันต้องแยกจากกันไปทำงานทำการที่อื่น พี่ช. ไปทำบริษัทของตัวเอง เราในตอนนั้น, ออกเดินทางลงใต้ไปจังหวัดกระบี่ ตั้งใจไปเป็นครูในโรงเรียนเล็กๆ ที่เพื่อนฝรั่งชาวอังกฤษของแม่เค้าเปิดสอนสำหรับลูกเด็กเล็กแดงที่เป็นลูกครึ่งหรือเป็นครอบครัว expat โดยโรงเรียนนี้จะสอนตามแนวคิดแบบ Montessori มีครูฝรั่งเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงอยู่สองคน ตอนนั้นก็สนุกบวกลำบากดี ภูมิใจในความเท่ห์ของตัวเองไม่ได้ แต่ก็คิดถึงแสงสีกรุงเทพฯ ชะมัด และแล้ว…โชคชะตาก็ย้ายเรากลับขึ้นมาอยู่ในเมืองกรุงในเวลาไม่นาน ส่วนพี่นุกรู้สึกจะทำงานที่เดิมอยู่ต่ออีกพักหนึ่ง

หลังจากที่แยกย้ายกันไป พวกเราก็ยังพอทราบข่าวคราว และพบปะเจอกันอยู่บ้าง เพราะพี่นุกยังพำนักอยู่แถวๆ ที่ทำงานเก่า หรือแถวบ้าน (เก่า) ของเราน่ะเอง เขาไปเช่าห้องในคอนโดเมืองทองได้ในราคาถูก และห้องกว้างขวางเป็นสัดเป็นส่วน ทำให้พี่นุกติดใจเลิฟห้องนี้มากๆ บางทีเราก็แวะไปเยี่ยม หรือไปค้างเฉยๆ ก็ยังเคย ไม่รู้อะไรทำให้บางครั้งเราก็รู้สึกกับพี่นุกเหมือนเป็นเพื่อนผู้หญิงที่สนิทใจคนหนึ่ง

………
………
………

ตัดกลับมาเช้าวันอาทิตย์ที่ 1 ตุลาคมเลยแล้วกัน
มีโทรศัพท์จากพี่ช. มา 2 ครั้ง ตอนเก้าโมงเช้า และตอน 11 โมง
แต่เราตั้งใจไม่รับสาย เพราะก่อนหน้านั้นเพิ่งตั้งใจกับตัวเองว่าจะตัดใจและไม่ติดต่อกับเขา (ให้ปวดใจ) แล้ว (ต้องอย่างนี้สิเติ้ล!)

ตอนนั้นนึกกระหยิ่มใจว่า คงจะคิดถึงล่ะซี้ ไม่ได้คุยกันเกือบอาทิตย์…ใจแข็งเข้าไว้เติ้ล อย่าอ่อนแอ อย่ารับสาย อย่าโทรกลับ แต่ก็แอบเอะใจอยู่เหมือนกันว่า เฮียแกยอมโทรมาหลายทีอย่างนี้ อาจไม่ใช่เรื่องปกติ

จนกระทั่งตอนบ่ายแก่ๆ มีเบอร์โทรศัพท์แปลกหน้าโทรเข้ามา พอรับสาย ปรากฏว่าเป็นพี่ช. (เล่าละเอียดมากเลยนะเนี่ย) เรารีบแอ๊คน้ำเสียงไร้อารมณ์ขึ้นมาทันที เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่แท้จริง

“เติ้ล ไอ้นุกประสบอุบัติเหตุ ขับมอเตอร์ไซค์ไปชน ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลธรรมศาสตร์…”

พี่ช. เกริ่นมาอย่างนี้ก่อน ทำเอาเราใจหายใจคว่ำ น้ำเสียงปั้นปึ่งหายไปทันทีทันใด เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงตกใจ ภาพตัดสลับไปเป็นภาพพี่นุก ที่เพิ่งเจอกันราวอาทิตย์ก่อน

เรื่องมันมีอยู่ว่า…พี่นุกได้ตกลงมาเช่าคอนโดอันเป็นบ้านเก่าของเราที่แจ้งวัฒนะ ด้วยเหตุบังเอิ๊ญไปเจอกันทาง MSN หลังจากไม่ได้คุยและไม่ได้เจอกันมานานมาก (จนจำไม่ได้ว่ากี่ปี) แล้วพอพี่นุกรู้ว่าเราย้ายบ้าน ก็ดีใจใหญ่ว่าตัวเองก็กำลังจะย้ายออกจากคอนโดที่เมืองทองพอดี อะไรจะพอดีขนาดนั้น มีการตกลงกันคร่าวๆ แต่ไม่ได้นัดหมายเป็นกิจจะลักษณะเรื่องการเช่ากัน

หลังจากนั้นเราก็เกือบลืมเรื่องนี้ไป ยุ่งอยู่กับเรื่องโน้นเรื่องนี้อันเป็นปกติประจำวัน ก็พอดีพี่นุกโทรมาอีกทีบอกว่าจะย้ายเข้ามาอยู่แล้ว จ๊าก! มันเกิดขึ้นเร็วมาก เพิ่งย้ายของจากคอนโดไปหมาดๆ ห้องยังสกปรกเลอะเทอะ ฝุ่นเขรอะ ปลวกแทะ และมีรูเบ้อเร่อ (อันเกิดจากการยกแอร์และคอมเพรสเซอร์ไปหมด) เราบอกพี่นุกว่า รอก่อนได้มั้ย ขอซ่อมบ้านทำความสะอาดให้ดีก่อน แต่พี่นุกบอกว่า ไม่ได้แหล่ว เราย้ายออกจากที่เก่าแล้ว จ๊าก! เจี๊ยก!

เนื่องจากความสนิทสนมเชื่อใจกันในอดูด บวกกับความที่พี่นุกเป็นคนอยู่ง่ายกินง่าย เขาก็บอกว่า ไม่เป็นไร ยังไงก็อยุ่ไปก่อนได้ เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที บลา บลา บลา… จนกระทั่งพี่นุกนั่งรถมารับกุญแจคอนโดกับเราที่บ้านใหม่ ซึ่งนั่นเป็นการเจอกันครั้งแรกในรอบหลายปี พี่นุกบอกว่าตอนแรกจะขับมอเตอร์ไซค์มาแล้ว เราบอกไปว่า โห อันตรายนะพี่ มันไกล แม้จะเป็นมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ก็เหอะ ดีแล้วที่ติดรถรุ่นน้องมา บลา บลา บลา… เรานั่งคุยกันพักนึง พี่นุกทักว่าเราดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นนะ เราบอกว่า เอ๊า ก็ 28 แล้วหนิ ไม่เป็นผู้ใหญ่ได้ไง ก่อนจากกันพี่นุกบอกว่าถ้าจัดปาร์ตี้บ้านใหม่แล้วอย่าลืมชวนด้วย อยากมาๆ ต้องจัดให้ได้นะ เราบอกว่า ได้ๆ ถ้าจัดนะ…

ไม่เคยคิดสักนิด ไม่แม้แต่จะแว้บขึ้นมาเลยสักนิดว่า…
นั่นจะเป็นการพบกันครั้งสุดท้าย.

“…ตอนนี้นุกเสียแล้ว” พี่ช. พูดต่อ
“หา!!!”
“…”
“…”
“แงแงแง ฮือๆๆๆ” เราร้องไห้ทางโทรศัพท์
แต่น้ำตามันไม่ค่อยออกมาเท่าไหร่นะ ไม่รู้ใครเป็นเหมือนกันบ้าง คืออยากร้องไห้ รู้สึกเศร้า รู้สึกว่า กูกำลังร้องไห้อยู่ แต่น้ำตามันไม่ได้ไหลโฮอย่างที่ตัวเองรู้สึก แต่ที่แน่ๆ ความเศร้าแบบใหม่เข้าจู่โจมแทนที่ความเศร้าแบบเก่าทันที

พี่ช. บอกว่าเขาและเพื่อนๆ กำลังจะนำศพพี่นุกกลับไปบ้านที่ราชบุรี ตอนนี้มือถือแบตหมด เลยใช้ของเพื่อนโทรมา แล้วจะติดต่อกลับมาอีกที วินาทีนั้น เรายอมกลับไปจ๊ะจ๋าเป็นเพื่อนกับพี่ช. โดยดีทันที และบอกกับตัวเองว่า ช่างปะไร เป็นเพื่อนกันเฉยๆ ก็ทำดีต่อกัน-รักกันได้วะ เพราะไม่รู้เมื่อไหร่จะต้องตายจากกัน… ไม่กี่วันต่อมา เราก็ได้ไปงานพิธีฝังศพของพี่นุกที่ราชบุรี ภาพตัดกลับมาอีกที–พวกเราได้เข้าไปเก็บของพี่นุกที่คอนโด เคลียร์หมดทุกอย่าง.

นี่ถือเป็นความตายของคนใกล้ตัวที่อยู่รุ่นเดียวกันเป็นครั้งแรก
เป็นประสบการณ์ที่ส่งผลให้ความคิดมันหมุนไปในมุมมองใหม่ๆ โดยอัตโนมัติ
ฉุกคิดถึงอะไรหลายๆ อย่างขึ้นมา และไม่อยากให้มันหายไปไหนง่ายๆ

………
………
………

ปิดท้ายด้วยคำพูดอันแสนคุ้นเคยของพี่นุก–Yo!!!
Rest in peace, Nuxera!!!

ปล. บันทึกนี้ใช้เวลานานมั่กๆ กว่าจะเสร็จ (ประมาณ 3 อาทิตย์/ เขียนตั้งแต่วันที่ 2 เสร็จวันที่ 21) เขียนไปหยุดไป เพราะมีเรื่องโน้นนี้เข้ามาอยู่ตลอด แต่ในที่สุดก็สำเร็จสมความตั้งใจ–โอทส์! ไว้ถ้าขยันจะมาเล่าเรื่องงานฝังศพแบบชาวคริสต์ของพี่นุกต่อนะ (คงใช้เวลาอีกประมาณ 4 อาทิตย์)

วันนี้ครบ 1 ปีที่เริ่มต้นเขียนใน blog นี้

ถ้าจำไม่ผิด ราวๆ วันนี้ของเมื่อปีที่แล้ว เราเพิ่งอกหักอย่างแรง และเพิ่งย้ายที่ทำงานใหม่ (อย่างแรกไม่ดี อย่างหลังดี)

1 ปีผ่านไป ราววันนี้ เราอกหักอย่างแรงอีกแล้ว และก็ทำท่าว่าจะย้ายตัวเองออกจากงานอีกเช่นกัน (อย่างแรกไม่ดี อย่างหลังยังไม่รู้ว่าจะดีมั้ย)

ก่อนนอนร้องไห้จนตาบวม และพยายามบอกตัวเองเหมือนเมื่อปีที่แล้วว่า “หลับให้ได้–พรุ่งนี้จะดีขึ้นเอง” น้ำเน่าแต่โคตรจริง!

ผู้ชายเมื่อปีที่แล้ว…เจอกัน 2 ชั่วโมง มาเฟลิร์ตกันต่อทางเน็ตอีก 3 – 4 เดือน ทุ่มเทใจและเวลาให้กับรักข้ามชาติออนไลน์นี้มากๆ เป็นรักแรกพบที่ทำให้อมยิ้มได้ทั้งวัน ฟังเพลงไหนก็เพราะไปหมด แต่…พอกลับมาเจอกัน-อยู่ด้วยกัน 3 วัน มัน…เอ๊ย เขาก็บอกว่า “เป็นเพื่อนกันดีกว่า” เวรกรรม! อกหักกะทันหัน ฝ่ายหญิงได้แต่อึ้งคาจอคอมพิวเตอร์ มือหงิกไม่กระดุกกระดิก ฟังเพลงไหนก็เศร้าไปหมด

ผู้ชายของปีนี้…คบกันมา 4-5-6 ปี นานจนจำไม่ได้ รักๆ เลิกๆ รักๆ เลิกๆ โดยที่เราเป็นฝ่ายเอาแต่ใจนิสัยไม่ดีมาตลอด จนเมื่อปีที่แล้ว ที่ ‘ผู้ชายเมื่อปีที่แล้ว’ เข้ามา เราสองก็เลิกกันอย่างเป็นทางการ และไม่ค่อยได้เจอกันนาน นานจนกระทั่ง–เราทำใจจาก ‘ผู้ชายเมื่อปีที่แล้ว’ ได้ และตระหนักได้ถึงความจริงที่ว่า “ไม่มีใครดีกับเราเท่าเขาอีกแล้ว และไม่อยากไปเริ่มต้นกับใครใหม่อีกแล้ว” ความรักค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเห็นแก่ตัวอีกครั้ง เราเปลี่ยนแปลงตัวเองทุกอย่างเพื่อให้เขาหันกลับมามองใหม่ แต่…’ผู้ชายของปีนี้’ ให้คำตอบด้วยการแสดงออกหลายๆ อย่าง และคอนเฟิร์มเป็นคำพูดชัดเจนว่า “เป็นเพื่อนกันได้นะ แต่ไม่อยากเป็นแฟนแล้ว” ช็อค! ฝ่ายหญิงได้แต่ช็อคกับการถูกปฏิเสธจากคนที่คิดว่าไม่มีวันทิ้งกันแน่ๆ ฟังเพลงไหนก็เศร้าไปหมดอีกแล้ว

สมน้ำหน้าตัวเอง!ก่อนใครเพื่อน เพราะรู้ว่าไม่มีคำไหนเหมาะไปกว่าคำนี้แล้ว และไม่มีอะไรจริงไปกว่าการยอมรับให้ได้ว่า…”ทำอะไรไว้ก็ต้องรับผลของมัน” “สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม” “ใดใดในโลกล้วนอนิจจัง” “ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน” “ดวงจันทร์ยังมีข้างขึ้นข้างแรม” “ทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่ว” “กะทิยิ่งเคี่ยวยิ่งมัน” ฯลฯ

ทว่า สิ่งหนึ่งที่แย่ของการเป็นมนุษย์ก็คือ ถึงจะยอมรับแค่ไหน เข้าใจแค่ไหน เราก็ยังห้ามความเศร้าไม่ได้อยู่ดี โดยในครั้งนี้ มนุษย์งี่เง่าอย่างเรา เศร้า เพราะรู้ว่าตัวเองไม่เป็นที่ต้องการ-ในเวลาที่ต้องการ-จากใครบางคนที่ต้องการ แต่…”ละครแห่งชีวิต ก็ต้องเอาชีวิตจริงมาแสดง” ใช่มะ

ก็แค่นั้นแหละ…รอเวลาให้อะไรๆ มันดีขึ้นเอง

“Good things come to those who wait”

ทุกสิ่งทุกอย่างมีเหตุผลและไม่มีเหตุผลของมันเอง

และ…นี่คือการบ่นกับตัวเองเพื่อปลดปล่อยมันออกไป

ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า

(น้ำตาอิสตรีหลั่งออกมาได้ แม้ในเวลาที่หัวใจเธอหัวเราะ)

*edit-11-01-07*
กลับมาอ่านอีกรอบวันนี้ รู้สึกว่าเขียนอะไรไปวะเนี่ย อ่านไม่รู้เรื่องเลย ฮ่ะๆ

ใครว่างก็มาดูกันนะ งานนี้เรามีแจมด้วย อิอิ

*edit*
(21.09.06) ตอนนี้งานยกเลิกแล้ว เลื่อนเป็นวันไหนจะแจ้งให้ทราบอีกทีนะพี่น้อง
(22.09.06) งานเลื่อนเป็นวันเสาร์นี้แล้วจ้า ที่ร้านสปูน เวลาเดิม ใจเดิม

‘ชั่วพริบตา’ เป็นสำนวนที่น่ารัก ให้ความรู้สึกชัดเจนภายในคำสั้นๆ ถ้าเข้าใจไม่ผิด ก็น่าจะหมายถึง…เหตุการณ์ที่มันเกิดการพลิกผันไปเร็วมาก คนโบราณเลยเปรียบว่าเร็วเท่าเวลาที่กระพริบตา เช่น ชั่วพริบตานั้นเอง เขาก็ชักมีดขึ้นมาฟันแฟนสาวจนคอขาด, เพลิงลุกโหมไหม้บ้านของจอห์นในชั่วพริบตา เป็นต้น

สังเกตว่าจะเห็นหรือจะใช้สำนวนนี้ในงานเขียนเป็นส่วนใหญ่ ไม่ใช่ในภาษาพูดปกติที่ดูจะเป็นคำพิเศษ หรือเว่อร์เกินไป ดูจะเป็นคำคุณศัพท์ที่เป็นตัวช่วย เอาไว้บรรยายให้เห็นภาพในนิยาย หรือนิทาน มากกว่าจะพูดในประโยคธรรมดา

ทีนี้…ตอนที่สำนวนนี้มันชะแว้บขึ้นมา ตอนกำลังนั่งว่างๆ อยู่บนรถเมล์ เราก็บ้านั่งนึกไปนึกมา-นึกไปนึกมา ปรากฎว่า อะฮ้า! เราก็มีความรู้สึกบางอย่างที่ไปพ้องกับสำนวนนี้อยู่เหมือนกันนี่นา เลยเกิดเป็นนิยามใหม่ในแบบของเราเองซะว่า

‘ชั่วพริบตา’
:ความชั่วที่เกิดขึ้นเร็วมาก เร็วเท่าเวลาที่เรากระพริบตา

คืองี้…มันจะเป็นความชั่วที่คอยแลบออกมาอยู่เรื่อย ผ่านความคิดพิเรนทร์ในหัว เช่น บางทีนั่งสวดมนตร์ทำบุญอยู่ในวัด ไอ้ความคิดชั่วๆ มันก็แว้บเข้ามาเป็นภาพหนังโป๊ที่ร้อยวันพันปีจะดู (พูดแล้วก็อาย) เราก็ต้องคอยตั้งสติห้ามความคิดนั้นให้เร็วที่สุด หรือบางทีอยู่กับพ่อแม่ที่บ้านอยู่ดีๆ ไอ้ความคิดชั่วๆ มันก็แว้บเข้ามาว่า ตอนพ่อแม่ผลิตเราให้เกิดมามันจะเป็นอย่างไร เฮ้ย นี่มันชั่วมากนะเนี่ย แต่มันเป็นจริงๆ นะ (ฮือๆ) มันน่าจะเกิดขึ้นกับคนเราเป็นปกติใช่มั้ย?

แต่! ไม่ว่ามันจะชั่วอย่างไร…เราก็จะรีบห้ามปรามควบคุมมันได้เองในพริบตา

วันก่อนดูซีรีส์ในยูบีซีเรื่องหนึ่ง (จำชื่อบ่ได้แล้ว) เป็นเรื่องของครอบครัวอเมริกันพ่อแม่ลูกสาม โดยเนื้อเรื่องจะดำเนินไปโดยตัดสลับให้เราเห็นสิ่งที่ตัวละครคิดในใจ (เป็นลักษณะว่า ตัวละครตัวนั้นกำลังพูดกับเรา โดยฉากหลังเป็นสีขาวๆ ว่างเปล่า) ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นความคิดชั่วๆ ที่ไม่ควรให้คนอื่นรู้ เช่น สามีแอบว่าภรรยา ลูกสาวแอบบ่นพ่อ อะไรทำนองนี้

ความจริงเรื่องนี้ก็ไม่ได้ตรงกับสำนวน ‘ชั่วพริบตา’ ในความหมายใหม่ของเรานักหรอก เพราะ ‘ชั่วพริบตา’ ของเราต้องเป็นเรื่องที่มันแว้บเข้ามาโดยไม่ได้ตั้งใจจริงๆ และจะต้องเป็นความคิดชั่วแบบสุดขั้ว-ขัดแย้งกับสิ่งที่เรากำลังทำอยู่ตอนนั้น ไม่ใช่ความคิดที่สองในหัว ประเภท “แต่ในใจพูดว่า…” แบบที่เป็นเรามักจะทำกันเป็นปกติในชีวิตประจำวัน หรือแบบในซีรีส์เรื่องดังกล่าว

สรุปว่า–ไม่มีอะไรมากมาย…นอกจากอยากรู้ว่าใครมีประสบการณ์ ‘ชั่วพริบตา’ แบบที่ว่าไป ช่วยเล่าให้ฟังด้วยค่ะ จะได้ไม่รู้สึกชั่วอยู่คนเดียว

ช่วงนี้ชีวิตกลับมาผูกพันกับการขึ้นรถเมล์อีกครั้ง คือว่า–ระยะทางและเส้นทางการเดินทางจากที่ทำงานและบ้านใหม่ที่เพิ่งย้ายมาอยู่นั้น เหมาะเจาะกับการขึ้นรถเมล์ไป-กลับอย่างมาก มีผลให้ประหยัดค่าเดินทางไปโข เพราะเดือนๆ หนึ่งเคยหมดเงินไปกับค่าเดินทางก็มากอยู่ ยิ่งเวลาอากาศร้อนๆ อยู่กลางทาง มือและแขนมันคอยจะดีดออกไปโบกรถแท็กซี่อยู่เป็นประจำ หรือกลางคืนกลับบ้านดึกๆ ก็ต้องพึ่งแท็กซี่โดยปริยาย จนแม่เคยประชดว่า นี่ทำงานเลี้ยงคนขับแท็กซี่หรือเปล่า

ทีนี้ รถเมล์ที่ผ่านหน้าปากซอยบ้านมีหลายสายมาก ก็ถนนสุขุมวิทนี่นา (แต่เราไม่ได้อยู่ในบริเวณไฮโซนะ) ไปได้หลายสถานที่ต่างๆ กันทั่วเมือง ต้องลองผิดลองถูกเลือกขึ้นเอา แต่ก็ยังไม่มีโอกาสได้ไปไหนมากมาย นอกจากบ้าน – ออฟฟิซ – บ้าน อีกอย่าง สถานีรถไฟฟ้าอ่อนนุชก็อยู่ใกล้ๆ ถ้าจะเข้าเมืองที่รถไฟฟ้าไหลผ่านก็ยิ่งสะดวกนัก (แต่ช่วงนี้หลวงเขามาก่อสร้างทางรถไฟฟ้าเพิ่ม ทำให้รถติดมาก ต้องทนไปอีก 2 ปีแล้วจะสบาย)

วันนั้น …
ลองมั่วขึ้นรถเมล์สายหนึ่งไปทำงาน จริงๆ แล้วรถเมล์ที่วิ่งจากบ้านไปจนถึงที่ทำงานจะมีแค่สายเดียวเท่านั้น คือสาย 23 ที่มันจะเลี้ยวขวาเข้าเอกมัยแล้วไปตัดเข้าถนนเพชรบุรี แต่นานน้านจะมาสักคัน เพราะวิ่งกันมาจากปากน้ำสำโรงโน่น (ไม่มีรถแอร์ด้วย) ถ้ายืนรอสักพักแล้วยังไม่มา เราก็มักจะใช้วิธีขึ้นสายอะไรก็ได้ไปลงแถวๆ เอกมัย แล้วค่อยนั่งต่อไปอีกทอด อาจจะเป็นแท็กซี่ก็ได้ เพราะจากตรงนั้นก็ไม่ไกลแล้ว ถือว่ามีเหตุผลสมควร ไม่ได้ฟุ่มเฟือย

ต่อๆ…ตอนนั้นจำไม่ได้แล้วว่ามั่วสายอะไร คิดว่าน่าจะ ปอ. 517 ขึ้นไปก็บอกกับกระปี๋ฯ ว่า “เอกมัยค่ะ” แล้วยืนเงินไปยี่สิบ แต่กระปี๋ฯ บอก “ไปไม่ถึง” สั้นๆ แค่นี้ เราก็เดาออกโดยปริยายว่ามันคงจะเลี้ยวซ้ายตรงพระโขนงไปถนนพระรามสี่น่ะสิ ก็เลยไม่ได้จ่ายตัง แล้วเดินไปตรงประตูเพื่อรอลงป้ายหน้าขึ้นคันใหม่

ขณะที่รอลงป้ายหน้านั้นเอง ‘ไอเดียอันตราย’ ก็บังเกิดขึ้น เป็นไอเดียที่คิดว่าสุดยอดมาก จ๊าบจริงๆ เรา! คืองี้ เคยใช่ไหมเวลาที่เงินในกระเป๋าไม่เหลือสักบาทด้วยเหตุหลายอย่าง เช่น ลืมเอากระเป๋าตังค์มา ลืมเอาบัตรเอทีเอ็มมา โดนขโมยกระเป๋า ฯลฯ เป็นต้น แต่ว่าเราก็ไม่สามารถจะหันหลังกลับบ้าน หรือไปตั้งหลักหยิบยืมใครได้อีกแล้ว โทรศัพท์ก็ไม่มี หรือแบตหมด ต้องเดินหน้าไปหาเอาที่ปลายทางเท่านั้น แล้วจะเอาตังที่ไหนล่ะ?

ก็เลยคิดว่า…ถ้างั้นก็ให้เลือกรถปอ.สักคัน เอาคันที่มันไปถึงจุดหมายที่เราต้องการน่ะ แล้วก็ขึ้นไปทั้งไม่มีเงินนั่นแหละ พอกระเป๋าฯ มาเก็บเงิน เราก็ทำเป็นบอกชื่อเส้นทางที่รู้ว่ารถสายนี้ไม่ผ่านแน่ๆ เพื่อให้กระเป๋าฯ เข้าใจผิดว่าเราขึ้นผิด แล้วก็จะปล่อยให้ลงในป้ายหน้าโดยไม่ต้องจ่ายเงินสักบาท ทีนี้ ก็ให้ทำเช่นนี้ไปทุกป้ายๆๆๆๆๆๆ จนกว่าจะถึงที่หมาย เท่านี้เราก็แก้ปัญหาไม่มีเงินขึ้นรถเมล์ได้แล้ว! อะฮ้า!

แล้วมันเป็น ‘ไอเดียอันตราย’ อย่างไร?
คือว่า…ตอนที่นึกไอเดียนี้ได้เป็นจังหวะที่รอลงรถป้ายหน้าพอดี มัวแต่คิดจนเกือบลืมกดกริ่งจอดป้าย คนขับเกือบตีออกเลนขวาไปแล้ว แต่ก็เบ้กลับมาจอดให้หวุดหวิด เราก็อารามรีบร้อน ลงจากรถโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ มอเตอร์ไซค์วิ่งมาทางซ้ายเกือบชนเอา แต่ดีว่าเขาเบรคทัน เรากระโดดวูบไปข้างหน้าด้วยความตกใจ ใจเต้นตึกตักๆ เกือบซวยแล้วตู อันตรายจริงๆ
-_-!

ปล. ใครลองเอาไอเดียนี้ไปใช้ ได้ความว่าอย่างไรช่วยมาเล่าให้ฟังด้วยนะคะ อ้อ! ก่อนลงรถอย่าลืมดูซ้ายขวาหน้าหลังให้ดีก่อนด้วยล่ะ อย่า! มองข้ามความปลอดภัย

’tilt’ chair by peter andersson

ผลงานที่ได้รับรางวัล furniture of the year จากงาน stockholm furniture fair 2006ที่ประเทศสวีเดน

(อยากมีอย่างนี้ที่บ้านสักตัว เพราะเป็นคนชอบนั่งท่าเบี้ยวๆ เอียงๆ อยู่พอดี)

ต่อด้วยเก้าอี้อีกตัว
‘pillow chair’ by sonia mendoza จากนอร์เวย์

(ดูเหมือนง่ายนะ แต่คงคิดมาแล้วหลายตลบ ไม่รู้ว่านั่งจริงๆ แล้วจะสุขสบายดีเหมือนที่จินตนาการไว้หรือเปล่า)

: )

เพิ่งกลับจากทริปมาเก๊า – ฮ่องกงได้ไม่กี่วัน
ตั้งใจจะเขียนเล่าถึงทริปนี้โดยละเอียดในวันหลัง
แต่อยากสรุปความรู้สึกคร่าวๆ ก่อนที่จะลืมเสีย ดังนี้

• การไปเที่ยวต่างประเทศกับเพื่อนที่อกหักกันสองคนไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำให้ทริปมันสนุก
• ห้ามลืมพกหยูกยาติดตัวตลอดเวลา เหมือนเวลาพกร่ม ที่เราไม่รู้หรอกว่าฝนมันจะตกเมื่อไหร่ จะมานึกเสียดายเมื่อตอนเปียกแล้วมันไม่คุ้ม ยิ่งเป็นชีวิตคน ยิ่งไม่คุ้มไปใหญ่
• มาเก๊าเป็นเมืองแปลกๆ ยังไงไม่รู้ ตลอดเวลารู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในฉากหนังมากกว่าเมืองจริงๆ บอกไม่ถูกว่าดีหรือไม่ดี กำลังคิดอยู่
• คนมาเก๊าก็หน้าตาเหมือนคนบ้านเรา
• การข้ามแดนไปจูไห่ (เมืองจีน) อย่า พาซื่อติ๊กลงในช่อง occupation เด็ดขาด ว่าเป็น journalist เพราะคุณจะไม่ได้เข้าเมืองเขาทันทีอย่างไม่มีเหตุผล แต่ถ้าติ๊กว่าเป็น housewife โอเคไม่มีปัญหา (ยกเว้นว่าคุณเป็นผู้ชาย)
• การกินง่าย อยู่ง่าย กินอิ่ม นอนหลับ คือคุณสมบัติที่จำเป็นของนักเดินทาง
• ฮ่องกงเป็นเมืองที่ไม่หยุดนิ่งยิ่งกว่าโตเกียวเสียอีก คนเยอะ พลุกพล่านได้ตลอดเวลา แม้แต่คืนวันอาทิตย์ก็ยังออกมาเดินซิ่งกันตามถนน
• คนฮ่องกงก็หน้าตาเหมือนคนบ้านเรา
• เป็นทริปที่เต็มไปด้วยเสียงโวยวายโหวกเหวกล้งเล้ง โดยเฉพาะเสียงคนและเสียงรถ (โดยเฉพาะฮ่องกง) ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะโหยหาความเงียบสงบได้เท่านี้ และหงุดหงิดง่ายกับคนพูดเสียงดังได้เท่านี้
• เพื่อนบอกว่าถ้าเป็นจีนแผ่นดินใหญ่มึมเจอยิ่งกว่านี้อีก
• สรุปเอาเองคร่าวๆ ว่า คนจีนที่นี่ มีความเป็นตัวของตัวเองสูงมาก นึกจะขาก ถุย จาม ไอ เรอ ด่า ตะโกน ร้องเพลง ฯลฯ ก็ทำออกมาอย่างไม่เกรงใจใคร แม้ในที่สาธารณะ (แต่กับคนรุ่นหนุ่มสาวจะอาการน้อยกว่า)
• การเดินทางไปกินของอร่อยตามไกด์บุ๊คก็ทำให้ทริปสนุกได้อย่างไม่น่าเชื่อ
• เพิ่งรู้ว่า ฮ่องกงเคยเป็นเมืองขึ้นของญี่ปุ่นด้วยนะ
• น้ำชาร้อนที่เสิร์ฟมาในแก้ว ไม่ได้มีไว้กินเสมอไป แต่อาจเอาไว้ล้างช้อนตะเกียบ ดูให้ดีก่อนจะเด๋อ ฮ่าๆ
• ไม่มีที่ไหนเหมาะกับคนไทยเท่าเมืองไทยอีกแล้ว

เหนื่อยแล้ว แค่นี้ก่อนดีกว่า
ดูรูปประกอบ

รีบจะโพสต์เรื่องนี้ จนทำแก้วน้ำล้ม แตกบนโต๊ะ แบบไม่น่าเชื่อว่าจะแตกได้ น้ำไหลซึมไปที่คีย์บอร์ดนิดหน่อย

ที่เอาน้ำมากินเพราะก่อนหน้านี้เพิ่งกินส้มตำเผ็ดๆ ไป (ดูดปูด้วย) ก่อนหน้าส้มตำก็เป็นคุ้กกี้อาร์เซนอล ทั้งหมดเกิดขึ้นหน้าจอคอมพิวเตอร์ เป็นนิสัยเสียประจำตัวที่มักจะขนข้าวปลาอาหารมานั่งกินไปด้วย อ่านอะไรในคอมพิวเตอร์ไปด้วย (บางทีก็แปรงฟัน)

นึกถึงคำแม่บ่นเรื่องการเอาอาหารมากินใกล้คอมพิวเตอร์ ซึ่งถ้าอยู่ต่อหน้าแม่ เราก็พยายามหลีกเลี่ยง เพื่อใม่ให้แม่บ่น แต่จะเถียงอยู่ในใจเสมอว่า ไม่เห็นเกี่ยวเลยแม่ แม่จะไปรู้อาไร้ คอมพ์มันไม่เป็นไรหรอก ฉะนั้น เวลาแม่ไม่อยู่ก็จะทำตลอด

ไม่ได้จะบอกว่า เห็นมั้ย คำพูดของแม่ย่อมถูกต้อง ไม่ได้สำนึกสักนิดหรอก (ความคิดแว่บแรกคือ ดีนะแม่ไม่เห็น) แต่สิ่งที่รู้สึกสะดุดก็คือ เมื่อมองไปยังแก้วที่แตก ซึ่งเดี๋ยวคงต้องทิ้งถังขยะ เราก็ใจหายว่า เออ ก่อนหน้านี้มันยังเป็นแก้วลายซานตาคลอสอยู่ดีๆ เลย ตอนนี้มันกลายเป็นแก้วที่ใช้การไม่ได้แล้ว เพราะความขาดสติของตัวเอง แป๊บเดียวความคิดก็เข้ามา แป๊บเดียวแก้วแตก แป๊บเดียวน้ำหก แป๊บเดียวน้ำก็แห้ง ทั้งหมดเกิดขึ้นเร็วมาก และกลายเป็นเหตุการณ์ที่เราแก้ไขมันไม่ได้แล้วอีกต่อไป แก้วแตก แก้วตาย! วุ้ย ใจหาย

กลับมาที่เรื่องรีบโพสต์ คือพอดีว่ามีเพลงหนึ่งลอยเข้ามาในหูพอดี พอดีกับช่วงเทศ กลาย กาลวันแม่ ที่ใครๆ ต่างก็พูดถึงแม่ ความรักแม่ เพลงวันแม่ (รวมถึง AF3 วีคที่แล้วด้วย) และพอดีกับ หลังจากได้อ่าน blog ของหลายๆ คนเกี่ยวกับกระแสความรักแม่+ซึ้งแม่ในช่วงนี้

เพลงนี้มีชื่อว่า It’s cool to love your family โดยศิลปินสาวเท่ห์มากๆๆๆๆ (ร้องเพลงก็เก่ง + แต่งเพลงก็เก่ง + เล่นดนตรีก็เก่ง) ชาวแคนาเดียน ชื่อว่า Feist (อ่านว่าไฟสท์) ซึ่งเรารู้จักเพราะพี่จี้ อดีตเพื่อนร่วมงานหน้าตี๋ (ความเป็นอดีตครอบคลุมแค่การเป็นเพื่อนร่วมงานนะคะ ส่วนความตี๋ยังเป็นปัจจุบันอยู่) เป็นคนแนะนำมาอีกที ซึ่งสืบเนื่องมาจากการชอบเพลงของ Kings of Convenience อีกที (ซึ่งพี่จี้ก็เป็นคนแนะนำอีกเช่นกัน) คือ Feist เคยไปเป็น guest singer ให้กับ KOV (และศิลปินอื่นๆ อีกเยอะแยะ)

มันเป็นเพลงที่มีเนื้อหาน่ารัก ว่าด้วยความรักคนในครอบครัว แต่งออกมาได้ไงเนี่ย–มาบอกคนอื่นเป็นเพลงว่า “มันคูลนะ ในการที่จะรักครอบครัวของเธอ” เขาใช้ภาษาเรียบง่าย แต่มีความเป็นกวีอยู่ ไม่มีประโยคหรือวลีโหลๆ ประเภท i believe i belive in love แต่ยังคงซึ้งโดนใจ แบบที่ทำให้เราได้อมยิ้ม และรู้สึกถึงความอบอุ่นกระจายอยู่ทั่วทั้งเพลง (กรี๊ด)

In a dressmaker shop in Greece
The pins stick like tongues on pause
Or butts in an ashtray
Lunchtime packages
Waxed and wrapped in hell
Down a dusty road
Inside an apron ford

You know that it’s cool it’s cool to love your family
It’s cool it’s cool to love your family
It’s cool it’s cool to love your family
I know because I love them more and more

นี่แหละ ครอบครัวในฝัน! อยากรู้สึกกับญาติพี่น้องเหมือนในเพลงนี้ ปกติเราจะเป็นคนไม่สนิทและไม่สนุกเวลาอยู่กับญาติพี่น้อง วางตัวอยู่บนพื้นฐานของมารยาทสังคมตลอด เกร็ง และไม่เป็นตัวของตัวเอง (ตัวเองรู้สึกว่าไม่เป็นธรรมชาติ แต่คนอื่นดูไม่ออกหรอก) เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว เรื่องมันยาว

ฉะนั้น เวลาแม่บ่น (again) ว่าไม่ค่อยไปเชื่อมสัมพันธ์กับญาติพี่น้องบ้างเลยนะ อยู่แต่โลกส่วนตัว ต้องมีความจำเป็นเท่านั้นถึงจะไปหา เช่น ทำบุญบ้าน ทำบุญคุณยาย งานแต่ง งานบวช ฯลฯ แม่กลัวว่า ถ้าแม่ตายไป ลูกจะเหลือตัวคนเดียว เป็นความคิดแบบคนเป็นแม่ที่ลูกเข้าใจ และอยากทำให้ได้เหมือนกัน แต่ธรรมชาติของตัวเองมันไม่ได้เป็นเช่นนั้น

อยากรู้จังว่าเรื่องแบบนี้ของคนอื่นๆ เป็นไงกันมั่ง?

- สุดท้ายฝาก mv จาก youtube ที่ทำให้เห็นหน้าเท่ + สวยของ Feist (บังเอิญไปเจอตอน search หาเนื้อเพลง) http://www.youtube.com/watch?v=ncCMR8RP8Zw
- และตามด้วยเว็บ MySpace ของเจ้าหล่อน http://www.myspace.com/feist

คำคมของแม่
วันนั้นข้าพเจ้าพยายามทำตัวอ้อนแม่ นัวเนียๆ รักแม่นะจุ๊บๆ
แต่แม่ไม่อยู่ในมู้ดด้วย บอกแบบเซ็งๆ ว่า
“รักแท้ดูแลแม่ไม่ได้นะ แต่มีเงินน่ะดูแลแม่ได้”
(คือแม่ต้องการบอกว่า ถ้ารักแม่ ก็จงขยันทำงานและเก็บเงินเยอะๆ มาเลี้ยงแม่สิวะลูก!)
แป่ว -_-!

2005to2006

somanythingsiwanttodobutonlythingidoisdoingnothing
*_*

ขอยืนยันเรื่องคนญี่ปุ่นชอบขี่จักรยานค่ะ
รูปนี้ถ่ายที่โตเกียว ถ้าจำไม่ผิดจะเป็นแถวรปปงหงิ (เวลาอ่านเสียงหงิให้ทำเสียงขึ้นจมูกนิดๆ จะได้อารมณ์มาก)

พิสูจน์ให้เห็นกับตาว่า การเป็นถึงสาวสวย สวมกระโปรงสั้น ใส่รองเท้าส้นสูง ไม่ใช่ข้อยกเว้นสำหรับการขี่จักรยานในเมืองใหญ่

ลองเล่นสนุกกับตัวเองดู (อย่าเพิ่งคิดทะลึ่งนะ) หลังจากบังเอิญไปเจอเว็บไซต์นี้เข้า http://www.suparsit.com/index1.php คือเว็บที่บริการแปลเว็บจากภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทย

ตอนแรกที่เจอรู้สึกตื่นเต้นมาก เออ มีซอฟท์แวร์ดีๆ ของไทยเราเพิ่มขึ้นแล้ว แต่พอเล่นๆ ไปออกแนวขำกึ่งฉงนมากกว่า เพราะมันช่างแปลออกมาเป็นภาษาไทยที่ไม่รู้เรื่องเอาเสียเลย ซึ่งจริงๆ แล้วก็เข้าใจแหละ เนื่องจากความแตกต่างของไวยากรณ์อังกฤษไทย การเรียงรูปแบบคำ มันยากนะที่จะแปลออกมาดีๆ ได้ ไม่งั้นป่านนี้นักแปลบ้านเราคงหากินลำบาก (แต่ก็อาจทำให้มีหนังสือแปลดีๆ เพิ่มขึ้น)

เข้าเรื่องเล่นสนุกกับตัวเอง คือเหตุการณ์บังเอิญเจอเว็บไซต์นี้ประจวบเหมาะเข้ากับช่วงที่เรากำลังดื่มด่ำกับการอ่านเนื้อเพลง โดยเฉพาะ เพลงภาษาอังกฤษ โดยเฉพาะวง kings of convenience

คือเราเชื่อมาตลอดว่าภาษาอังกฤษนั้นแต่งง่ายกว่าภาษาไทย (หลายคนก็ยืนยันเช่นกัน) นั่งอ่านเนื้อเพลง (ของวงอื่นๆ ด้วย เช่น the cure, the smiths, smashing pumpkins เป็นต้น) แล้วเพลินมาก พร้อมกับการอุทาน (ในใจ-เพราะอยู่คนเดียว-ถ้าอยู่กับคนอื่นก็เคยอุทานเสียงดัง) ว่ามันแต่งได้ไงวะเนี่ย คิดได้ไง เจ๋งเป็นบ้า

ก็เลยลองเอาเนื้อเพลงจาก kings of convenience นี้ มาเล่นกับเว็บแปลภาษานี้ เพื่ออยากดูว่าภาษาที่ออกมาเป็นยังไง ซึ่งมันก็ออกมาได้ตลกตามที่คาดไว้ แต่ก็แฝงการใช้ภาษาที่สนุกและแปลกไปอีกแบบดีค่ะ

ฉันไม่สามารถหยุดการฟังเสียง
เสียงที่ถูกผสมผสานในความเพียบพร้อม
เพลงเพื่อบางคนที่จำเป็นและกำลังเฝ้ารอมัน
การค้นหาที่จบลงในกล่องใต้โต๊ะ
ฉันเชื่อในทันทีที่บังเอิญพบ

การทำตามที่ไม่มีความผิด มันน่าจะเป็นอย่างไร ถ้าเวลาที่ดนตรียุติ คุณไม่ถอย ในจินตนาการของฉัน คุณถูกขว้างด้วยกำลังทั้งหมด ภาพของคุณคือผลตอบแทนเพื่อฉัน เส้นขนานขยับเร็วเช่นนั้น หาที่สิ้นสุดไม่ได้คือที่ใกล้เพราะว่ามันไกล เครื่องบินกระดาษถูกไฟเผา

…

ปล. ใครรู้ว่าเอาเนื้อเพลงมาจากเพลงอะไรของ KOV บ้าง
มีรางวัลให้หลังไมค์ค่ะ

รูปจาก DDT คอลัมน์ ท่าเต้น
กำลังเลียนแบบเพลง L.O.V.E.
อายจัง

ทุกครั้งที่แก้ผ้าส่องกระจก จะสำรวจดูใฝฝ้าราคีจุดด่างดำสิวรอยแผลรอยย่นริ้วร่องตีนกาบนร่างกายตัวเองทุกครั้ง. จนคิดว่าจำได้หมดนะ. เหมือนคนคุ้นหน้า. บางทีเหลือบไปเห็นจุดด่างดำที่ตูดก็เหมือนเห็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่. ว่าแต่เมื่อไหร่มันจะเลิกคบและไปไกลๆไม่ต้องมาให้เห็นสักที. วันนี้ก็เช่นกัน. เห็นรอยย่นที่คอแล้วอ่อนใจ. ทำไมไม่รู้ตัวให้เร็วกว่านี้. พยายามหมุนคอ บิดหัว บิดตัวบริหารร่างกายเท่าที่จะทำได้. (ประมาณ 15 วินาที). เพื่อให้ร่างกายยืดหยุ่น มันจะได้ไม่เหี่ยวง่ายไม่ย่นง่าย. ไม่รู้จะสายไปมั้ย.

หมู่นี้ต้องคอยกระตุ้นให้ตัวเองรู้สึกสนุก มีความสุขอยู่ทุกวัน. อกหักมันรักษายากจิงวุ้ย.

forgetting times i had with you become thing i do obsess. the harder i try the more i disappoint myself. each day sad. each night suffer. obsession sucks. undeniable routinism is shit. laughing with friends one minute then crying over familiar pictures of you next minute. thought i was blind before i met you. turns out i’m sickening blind loving you. i want my life back. cant get you out of my head. why? when its so obvious i mean nothing to you. *sigh*

กลางคืนคือช่วงเวลาของการ ‘เพ้อเจ้อ’ โดยแท้. คงเพราะมันเงียบ (เป็นเวลานอน). เย็น (กว่าตอนกลางวัน). เหงา (บรรยากาศเป็นใจ). ฯลฯ. ทำให้ความคิดมันฟุ้งซ่าน. ล่องลอยไปเรื่อย. ไร้สติ. และจบลงด้วยการเพ้อเจ้อกับตัวเอง. ถ้าควบคุมความคิดได้. ก็อยากคิดแต่เรื่องงาน. เรื่องทำยังไงถึงจะรวย. เรื่องช่วยเหลือคนอื่นซะบ้าง. ทำบุญทำทานก็ดี. แต่ด้วยจิตใจด้านชั่วร้ายในตัวมักจะชนะเสมอ. มันก็เลยคิดถึงแต่เรื่องตัวเอง. เรื่องหมกมุ่นไม่เป็นเรื่องของตัวเอง. ที่ไม่ได้เป็นประโยชน์กับใครเล้ยยย. แม้แต่กับตัวเอง. เวงจิงๆ. เรื่องที่อยากทำและต้องทำยังมีอีกเยอะ. ใช้ให้คุ้มค่าดีกว่า. เดี๋ยวก็แก่. เฮ้อ. พูดน่ะมันง่าย.
-_-!

i’m thai. born thai.
and will be thai for the rest of my life.

: )